16 Kasım 2026 Pazartesi

"düşmek" düş'ü

 
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Ve umrumda değil ne sigmund nede baban inan...
Fazlası olsun istemem;
Bir piyano uğurlasın beni el sallayıp notalarından o kadim sonsuza,bana yeter...
Kalbim saksısı en güzel çiçeklerin,
kendimden,kan ve can ile kırmadan,damla damla usulca suladığım...
Ve ah şu arsız taze akşamsefaları...
Kıskanır yüzünü tüm yabanın özgür çiçekleri;
Ki gerçek nefes alanı bi onlardır şu güzel gezegenin,
Fotoğrafını asarlar dallarına,bir dilek,
çiçeklerini açmadan evvel sırf sana benzeyebilmek için...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Tavuklar gibi eşelesem gökte bulutlar beyazını,teninde güneşin sarısını;
Bulamam yine de bir sana has o ince kadim ruhunun o kutsal eşsiz rengini...
Aslanlar kadar kükrese bir sabah heyecan ile bir telaş yanan göğsümde kızıldan ejder misali bir horoz sonrasında...
yüzümde,sana kavuşmak ihtimali sürülü bir gün,bir güneş daha doğsa ve şu karanlık milad'ıma,
Isınsa yüzüm üşümüş yüzü elleri acıyan soba önüne oturmuş bir çocuk gibi...gülsem...gülsem...
Isınsa yüreğim,ılık olsa içim,
mevsim ocak,tüten isim dumanım sevda koksa sinip üzerim...
Ben seni düşünsem uzağında,ve tutuşsa avuçlarım yokluğuna inat varmışsıncasına yine de...
Anlamsız gülsem gülsem ve bir nar'a dönüşsem,çoğalsam,ve gül olsam kendi yüzümde ya mesela...
Sabahın sessizliğini örtsem üzerime üşüyüp,
Uyandırmamak için kimseyi,
parmak uçlarında yürüyen kibar bir yağmurun sesi tutup okşasa yüzümüzü ve sonra...
Gülümsesek başbaşa,bi seninle, yalnız birbirimize,kimsesiz...
Bi biz...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Dudaklarımda,dalında salınan iğdelerden hallice kutsal yeminler;
Avuçlarımda utanan,terleyen bir köpek sadakati...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Ve sevişmek kime ait,ya peki kim satın almış öpüşmeleri kutsal değerinin çok çok altında unutup da en güzel sevmeleri...
Muridiyim tüm bilmemeklerin...
ve dervişi cahilliğin...
Biliyor musun;
atlar sevişmez dediler bana,ne garip,
Yürekleri kocaman oysa...



09.13 bir mahşer sabahı.kaynamış su ve taşmış çoğu çoktan demlikten; bize yalnız bir bardak çay kalmış ömürden...ben sana sormadan çoktan doldurdum bile bardaklarımızı,üzgünüm,lakin sormak da lazım mutlaka taa gönülden bi yerden; ne dersin,bölüşelim istersen...

14 Kasım 2026 Cumartesi

kendiyle konuşan teselliler

 

" kendiyle konuşan teselliler karıştırıyordu yalnız tenceresinde ve kıyametten filiz vermiş bir mutfakta...hangi mahşerin tuzu serpilse ve değse yarasına, yarada sanki bir volkan sızı kaynıyordu...dayanılmaz bir acı dese de dudakları,dayanıyordu ve bunu hep biliyordu yine de..."



10.26 kapısı açık unutulmuş öpüşmeler...cereyan üşümelerde birbirine sarılan dudaklar,ısıtıyordu durmaksızın bir ömür titreyen yüreklerini de...


uzak diyarlar ve tutuşan mahlaslar

 
Bir derdim var...sizlere uzak...kendimden habersiz.
Gel bi kumaş bi kağıt boyayalım seninle;
Çalalım tüm güzel renklerini kuşlardan,
Gökler,gökler,gökler,maviler ve bulutlar,o bulunmaz dünyada yaşamaz ulaşılamaz beyazlar ve çimenler...
Bi güneşimiz eksik sanki...ne dersin...
Boyayalım haydi gel durma,tüm şehri ve önce...
Sonra tek tek diyar diyar gezip tüm bu dünyayı...
Bizi bekler hem tüm masumlar ve bebekler...
Boyayalım seninle her şeyi yeniden ve yeniden...
Kimsenin aklı kalmasın o uzak sofyada...



10.14 uzak diyarlar ve tutuşan mahlaslar atlası...

Amin bahçelerinde çıplak ayak

 
" kırlangıçlar gibi öpüştük sonra...sanki tek bir baharımız varmış gibi..."


* yüz bahar görsün yüreğin sevgilim...amin.


Amin bahçelerinde çıplak ayak,elele dolaşıyorduk ılık yumuşak toprağın üzerinde ve seninle.



09.55 an.

kendini,doğduğu dalına asan kelebek

 
Sürgün nefesler katarı;
Kumlu tozlu avuçlarımda şu "yaşamak" denilen.
Bana ne öğrettin bilmiyorum,inan...
Yada senin işine yaradı mı yaşamanın bir yerinde bir köşesinde hiç söylediklerim,konuştuklarımız,bakıştıklarımız mesela...bilmiyorum,inan...
Ve insanlar;
Ah insanlar,
Çocuktum.bir saklambaca saydım tutundum.korktum...
O günden bu yana ben hep sizlerden kaçıyorum,sizleri koşuyorum kendimden derine...
Sürgün nefesler katarı;
Kumlu tozlu avuçlarımda şu "yaşamak" denilen.
Bana ne öğrettin bilmiyorum,inan...
Katmışsındır mutlaka harcıma isini,izini,buharını nefeslerinden elbette...
Malum...ve Elbette...
Bağrı yanık dostlarım...elimde kara bir merhem dolaşıyorum sokakları,diyarları bir bir...
Kalmıyor kendime ne zaman ne bir damla gara merhem bazı bazıları...
Bir yemin verdim...tutmam lazım her daim ve daima.
Ben buyum belkide işte...
Bir and...bir yemin ve sadece...
Aklım bin evren,milyon galaksinin acılarını kesip kesip buduyorum geceler boyu,ve sabahlarca...
Bir deniz gibi tuz gözlerim ve yaşların yolları...
Yanaklarımın patikaları...
Gözlerimde sessiz kalamayan,yine de suskun huzurlu rüzgarlar...
Gözlerimde huzurlu bir yeşil ormanın kasım'ı,
Ve sonsuz boğumu yaşamanın...; 
ardımda durmadan sararan ve bizden sevgi ve su dilenen gözleriyle bu ömür...
Bazen deliriyorum.
Kime çatsam bilemiyorum...seçemiyorum bazı bazı; ve bazen kendimi...


09.49 kendini,doğduğu dalına asan kelebek...nasılsın...

13 Kasım 2026 Cuma

o batmaz güneşler

 
Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Ömür yaprakları düşüp dökülüyor zamanın kılıcı dallarından.
Keskin ve üzerinde güneşin ışıkları dans ediyor;
Adı cesaret,ahsız gülümseyen akan sızan kanın etinde eskiden delikanlı tüm o tozlu yüzlerin...
Yoruldum da artık seni böyle derinlerinde bu kadar üzmekten...
Hasret güzel ama,vuslatı o rengarenk ipler asılı dalına hemen öreceksen...
Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Onların doğusu; caponun batısı bir yerlerden.
Bahçede çamaşırlar yeni asılmış,rüzgarlar ve sahte çiğler yağmurunda,
Ve dans ederken tüm beyaz çarşaflar yeşil çayırların ılık halısında uzanırken mandallar...
Sen düşersin aklıma,yuvasında artık duramayan kanatları henüz çıkmamış ama çok kaşınan bebek bir kuş gibi,
Atılırım o sonsuz güvendiğim göğe,ve o sonsuz rüzgara,
Sen düşersin aklıma; avcuma yuvasından düşen şanslı bir bahar,kuş gibi...
Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Yanar toprak,ateşler içinde ve tüm o güzel ağaçlar da sonra;
Kaçar herkes ağlaya ağlaya,lakin yine de dört nala.
Neden ulan neden...diyesim gelir de,susarım...demem...
Ben kalırım,
Ben kalırım yine de,sen merak etme.
Bir avuç toprak ve kokusu sürülü avuçlarıma da;
Miras bana on bin yıl ve binlerce and ver diyen kadim kutsal dudakta...


11.52 can yakan nefesler vakti.pişman öpüşmeler saati unutulmaz sararıp solan ama yine de kitap aralarında saklanan o kızıl akşamların,o batmaz güneşlerin...

kalbimde ateş karıncaları

 
Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.
Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.
Rüzgarların,o camdan dallarını asla sallayamadığı.
Ve değirmene çalışan kör ateş karıncaları.
Artık pek havalı değil,unutulmuş ve biraz da;
Ben aliminyum folyo parlayan zırhında don kişotu kalbinin,
Ve Sen bir koalasın gökteki bulutunda okaliptüs yaprakları arasına sımsıkı sarılı...
Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.
Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.
Martıların çığlıkları geçemiyordu ve artık o havalı yepyeni siyah camları,
Mordu en sevdiğin renk o vakitler,
Şimdi neye çalar avucundaki,kalbindeki kıymetlin bilmem hiç.
Söyle,fısılda,üfle lütfen olur mu...
essin gelsin bi umut,bi yel ile ataş ile is ile duman ile ve yahut...
Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.
Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.
Tozlu sesler güzel hala merhem misali kulağımızda sensiz kutsal radyo gecelerde...
Özlemişim; kendime dahi itiraf etmesem bile.
Sustum,
İçimde kabir azabı,çekildim bir avuç,küçük kalbime,
Kimseye söylemedim,
Resmini öptüm ve yattım yine...


*oysa ben seni en çok o ateş karıncalarından kaçırdım,sakındım,sakladım...


11.21 kalbimde ateş karıncaları.