o batmaz güneşler

 

Orta dünyam.

Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...

Ömür yaprakları düşüp dökülüyor zamanın kılıcı dallarından.

Keskin ve üzerinde güneşin ışıkları dans ediyor;

Adı cesaret,ahsız gülümseyen akan sızan kanın etinde eskiden delikanlı tüm o tozlu yüzlerin...

Yoruldum da artık seni böyle derinlerinde bu kadar üzmekten...

Hasret güzel ama,vuslatı o rengarenk ipler asılı dalına hemen öreceksen...

Orta dünyam.

Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...

Onların doğusu; caponun batısı bir yerlerden.

Bahçede çamaşırlar yeni asılmış,rüzgarlar ve sahte çiğler yağmurunda,

Ve dans ederken tüm beyaz çarşaflar yeşil çayırların ılık halısında uzanırken mandallar...

Sen düşersin aklıma,yuvasında artık duramayan kanatları henüz çıkmamış ama çok kaşınan bebek bir kuş gibi,

Atılırım o sonsuz güvendiğim göğe,ve o sonsuz rüzgara,

Sen düşersin aklıma; avcuma yuvasından düşen şanslı bir bahar,kuş gibi...

Orta dünyam.

Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...

Yanar toprak,ateşler içinde ve tüm o güzel ağaçlar da sonra;

Kaçar herkes ağlaya ağlaya,lakin yine de dört nala.

Neden ulan neden...diyesim gelir de,susarım...demem...

Ben kalırım,

Ben kalırım yine de,sen merak etme.

Bir avuç toprak ve kokusu sürülü avuçlarıma da;

Miras bana on bin yıl ve binlerce and ver diyen kadim kutsal dudakta...

11.52 can yakan nefesler vakti.pişman öpüşmeler saati unutulmaz sararıp solan ama yine de kitap aralarında saklanan o kızıl akşamların,o batmaz güneşlerin...

kalbimde ateş karıncaları

 

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Rüzgarların,o camdan dallarını asla sallayamadığı.

Ve değirmene çalışan kör ateş karıncaları.

Artık pek havalı değil,unutulmuş ve biraz da;

Ben aliminyum folyo parlayan zırhında don kişotu kalbinin,

Ve Sen bir koalasın gökteki bulutunda okaliptüs yaprakları arasına sımsıkı sarılı...

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Martıların çığlıkları geçemiyordu ve artık o havalı yepyeni siyah camları,

Mordu en sevdiğin renk o vakitler,

Şimdi neye çalar avucundaki,kalbindeki kıymetlin bilmem hiç.

Söyle,fısılda,üfle lütfen olur mu...

essin gelsin bi umut,bi yel ile ataş ile is ile duman ile ve yahut...

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Tozlu sesler güzel hala merhem misali kulağımızda sensiz kutsal radyo gecelerde...

Özlemişim; kendime dahi itiraf etmesem bile.

Sustum,

İçimde kabir azabı,çekildim bir avuç,küçük kalbime,

Kimseye söylemedim,

Resmini öptüm ve yattım yine...

*oysa ben seni en çok o ateş karıncalarından kaçırdım,sakındım,sakladım...

11.21 kalbimde ateş karıncaları.

sevişmek isteyen sonsuz gelgitler

 

- kalbimi bir tokmakla dövüyorlardı sanki; üstelik sadece çalmak istediğini söylerken...

bunun adı neydi ey korkarken elimi bırakan kalbim...heyecan bu demek ise eğer hiç istemediğimi farkettim ilk defa...

Sanki biliyormuş gibi atıp tutmaktan ötesine ilk defa geçiyordum sanki,ölecekmişim gibi hissettim...

Yaşamak buymuş demek derken üstelik...beni öp seni aptal demeliydin oysa,ne duruyorsun hala demeliydin bana; aptalın tekiydim yüzüne o kadar yakınken,dudaklarına ve bana kendini teslim eden o bakışlarına ilk defa bu kadar yakından bakabilmişken oysa...

kalbimi bir tokmakla dövüyorlardı sanki; üstelik sadece çalmak istediğini söylerken...

Okyanusumdun o an sanki; ve ben henüz tam da o anda,bana öyle derin baktığın anda doğan bir katil balinaydım...seni bir ömür yüzmek istedim tam o an inan ki,içinde doğmak...içinde ölmek...ve sen mavisi o gezegenden hiç çıkmamak...

Ve sonra karaya vurdu ruhum,o buzdan gerçeklere çarpıp...kurudu dudaklarım,ciğerim...ve suya muhtaç o kapkara derim...

02.51 sevişmek isteyen sonsuz gelgitler...

Hangi ay tutabilir ki zincirlerini kıran kalplerimizi.

o süslü güzel koltuk

 

- neden bilmiyorum,o süslü güzel koltuktan aşağıya bıraktım kendimi...yere koydum .ötümü.bağdaş kurdum saklı gizli gecenin karanlığında kendime dönüp ve gülüp...içimin kırsalı rüzgar verdi yüreğime; cereyan serinletti bi an için tenimde yanan kavrulan terleten ateşimi...yalan bir huzur buldum ürperen üşüyen ıslanmış etimde,ardımda...sustum...hiç konuşmadım; kendimle bile...neden bilmiyorum,o süslü güzel koltuktan aşağıya bıraktım kendimi...yere koydum .ötümü.bağdaş kurdum saklı gizli gecenin karanlığında kendime dönüp ve gülüp...katır kutur etti eski ihtiyar ahşap bir merdiven gibi .ıçım,bacağım...güldüm,yapayalnız...kimsesiz...

Yine de,sustum...hiç konuşmadım; kendimle bile...

Hangisi doğru hangisi yanlış,inan hiç düşünmedim...bir sesten,birilerinden,bir yerlerden kaçan ve asla yakalanamayan bir tavşan misali hep seviştim; hiç ama hiç durmadan...oysa içimde,ruhumun paslanmış demir derindeki o kafesinde bir aslan aç bitap uzanıyordu gözlerimin umman çimenleri ardında bir yerde...

01.52 arsız ağlamalar ve beklenmedik anda yıldırımlar misali gök yüzünde bir anda ışıldayan yersiz kimsesiz gülümsemeler...

hemhal

 

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Kafamda tayyareler uçuşuyor eylül leylekleri misali; onlarca,yüzlercesi belki.

Düşler püskürmüş karahindiba tohumları gibi,

Süzülen beyaz periler gibi...

Ağlamışlar,yağmurlar...üzgün bulutlar gibi...

Can suyunu içmiş seher çiğlerinden,çiçek yaprakların bardaklarından belkide.

Filiz vermiş güneşe rağmen üşümüş kahverengi topraklar...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Arılar dolaşmış tepemizde,etrafta...biz bilmeden.

Arılar ölmüş sanki uyuyakalmışlar gibi hafif ve yorgun,o güzel çiçeklerin içlerinde...

Cenazeler,dualar ve tüm o lezzetli yemekler; 

öksüz kimsesiz kalmışlar...

Ve susmuşlar...

sanki dilleri kaçmış ve kaybolmuş küçük bir çocuk gibi...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Tenime düşmüş nefesin,ruhun önce,

Gökten yüzüme düşen o bir damla arı su gibi...

Tenime,etimin ardına süzülüp akmışsın sanki;

İçime,derinime değmiş karışmışsın sanki,gibi.

Tekdüze,aynılık,değişmezlik...

Yaldızlı tacı mı olmuş acaba başarmanın,huzurun.

Anlamamışım...

Hiç,hem de...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Yerini bilmeden sevmişim belki;

Nepali,Marianayı,kabrini en güçlü aslanların,o en güzel mısraların...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Bir kabre sığar mı kalplerimiz peki seninle lütfen söyle...

Bir ömür sürer mi yada şu yaşamak saklambacı...?

Ben seni bulayım sadece,izin ver;

Sen sobe de,vur duvarıma elini farketmez inan...

Senin olsun tüm kazanmalar,

Umrumda değil inan...

Ucuna bir damla merhem sürdüğünü hissetmek,bilmek dahi inan,

Kalbimin içine sapladığın hançerde,henüz kanamaya devam ederken bile bana yeter...

Dostun gülünü unuttum artık,önemi yok,üzgünüm;

Aşk'ın hançeri ve içimde kanayan yanan o tatlı sızısı bana bir ömür yeter...

Karınca katarım,

Karınca yüküm,

Son bir bakışın,son bir kırıntın bana sonsuzluğun devrinde her daim aş'tır,yeter de,ve artar...

11.33 çeyrek mi tam mı takma telaşı bir bakışın rüyamdan bana miras.oysa bir mısran,heybende uğruma saklanmış bir cümlen,beni eder bu dünyaya hükümdar...

* bilezik mısralar vakti bir zaman oysa yaşamak denilen.

merhum gözler andromedası

 

" bir karınca; kalktı kükredi önce,tuttu kaldırdı ve bir balinayı tek lokmada yedi...Duysalar dahi,buna ne karıncalar kervanı ne de balinalar inandı.

Sadece güldüler...

Sadece güldüler..."

Etten bir uzay gemisi idi; başka bir galaksiden,başka bir evrenden,başka bir zamandan sanki...Başka bir dili vardı belki.

Anlamadık...

Anlayamadık...Sanki...

Ve belki...

Güzel uyusun desem,eminim uyumaz o;

Ruhu şad,devri daim olsun.

09.04 merhum gözler andromedası.

tozlu günlükler sandığı -yirmisekiz-

 

bir şiir düşer yere,benim de gözümde kalır mutlaka şiirden birkaç mısra; damarıma basar,kanıma işler muhakkak bir satır,bir cümle...aklımda kalır birkaç mısranın mutlaka yankısı...her şiirde beni yakalayan birkaç kırıntı parçasını parmak uçlarımdan toplar tadarım dudaklarımın ardında...

şiir kumaştan mendil,bir ucu yüreğime asılı...doğru,ve her şiir kumaştan bir mendil...kenarından birkaç işlemede takılı kalır gibi bakışlarım,bir yada birkaçında o mısraların kalır mutlaka benim de aklım...

gri dudaklarınız susmuştu zalimliğini,
hapsedip dilini...

çatlamış dudaklarınızın omzundan kayıp düşen askılı bir elbiseydi sanki avcunuzda sımsıkı sakladığınız, şu zaman dedikleri...

dudaklarınızdan beyaz düşse bir siyAH uyanıyordu,
ve siyahı soyunsa dudağınız, beYAZ'a düşen bir kiraz kızarıyordu alev alan gülüşünüzde...

ah çeken yazların,ve tüm siyah beyaz fotoğrafların hatrına,dudağınızdan gri bir akşam batıyordu kıymık gibi elimize...

el ele sızılar kahvesinde, balıkçıların deniz kokan yorgun nefeslerinde demlenen çayın eşliğinde...

08.50 tozlu günlükler sandığı -yirmisekiz-