Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Ve umrumda değil ne sigmund nede baban inan...
Fazlası olsun istemem;
Bir piyano uğurlasın beni el sallayıp notalarından o kadim sonsuza,bana yeter...
Kalbim saksısı en güzel çiçeklerin,
kendimden,kan ve can ile kırmadan,damla damla usulca suladığım...
Ve ah şu arsız taze akşamsefaları...
Kıskanır yüzünü tüm yabanın özgür çiçekleri;
Ki gerçek nefes alanı bi onlardır şu güzel gezegenin,
Fotoğrafını asarlar dallarına,bir dilek,
çiçeklerini açmadan evvel sırf sana benzeyebilmek için...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Tavuklar gibi eşelesem gökte bulutlar beyazını,teninde güneşin sarısını;
Bulamam yine de bir sana has o ince kadim ruhunun o kutsal eşsiz rengini...
Aslanlar kadar kükrese bir sabah heyecan ile bir telaş yanan göğsümde kızıldan ejder misali bir horoz sonrasında...
yüzümde,sana kavuşmak ihtimali sürülü bir gün,bir güneş daha doğsa ve şu karanlık milad'ıma,
Isınsa yüzüm üşümüş yüzü elleri acıyan soba önüne oturmuş bir çocuk gibi...gülsem...gülsem...
Isınsa yüreğim,ılık olsa içim,
mevsim ocak,tüten isim dumanım sevda koksa sinip üzerim...
Ben seni düşünsem uzağında,ve tutuşsa avuçlarım yokluğuna inat varmışsıncasına yine de...
Anlamsız gülsem gülsem ve bir nar'a dönüşsem,çoğalsam,ve gül olsam kendi yüzümde ya mesela...
Sabahın sessizliğini örtsem üzerime üşüyüp,
Uyandırmamak için kimseyi,
parmak uçlarında yürüyen kibar bir yağmurun sesi tutup okşasa yüzümüzü ve sonra...
Gülümsesek başbaşa,bi seninle, yalnız birbirimize,kimsesiz...
Bi biz...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Dudaklarımda,dalında salınan iğdelerden hallice kutsal yeminler;
Avuçlarımda utanan,terleyen bir köpek sadakati...
Aşk...bence yere asla kavuşamadığın bir "düşmek" düş'ü sevgilim...
Ve sevişmek kime ait,ya peki kim satın almış öpüşmeleri kutsal değerinin çok çok altında unutup da en güzel sevmeleri...
Muridiyim tüm bilmemeklerin...
ve dervişi cahilliğin...
Biliyor musun;
atlar sevişmez dediler bana,ne garip,
Yürekleri kocaman oysa...
09.13 bir mahşer sabahı.kaynamış su ve taşmış çoğu çoktan demlikten; bize yalnız bir bardak çay kalmış ömürden...ben sana sormadan çoktan doldurdum bile bardaklarımızı,üzgünüm,lakin sormak da lazım mutlaka taa gönülden bi yerden; ne dersin,bölüşelim istersen...