" Cé Hé Mise Le Ulaingt..."
üzerinde yeşil çim tanelerinin bittiği harfler ülkesinden yazıyorum sana sevgilim;
Hani şu suların başka aktığı,kuşların başka,rüzgarın başka estiği diyarlar...
Çocuklar büyümüş bizim zamanımızdan doğup yürüyüp,
artık ellerinde kılıç ve kalkan,
göğüslerinde armalar dövülü ışıl ışıl parlayan gözlerimizi kamaştıran güneşin ilk ışığı misali çekiçlerin şiiri ile işli zırhları da var...
Zamanın kumları esiyor artık gözlerimize sevgilim,
İncecik şal mendilini sar yüzüne,
ve kıs gözlerini,kumların altından rengi ile kuru kışımıza...
Söylesene; sardı mı yaralarını,yaralarımızı vakit denen merhem...istediğin gibi...
Ayıp olmasın yapan bakan gözlere diye,
bir çatal tadına bakılmış,ince bir dilim asır tabağımda; ve durmadan kanattım koparıp kuruyan kutsal kabuklarını her gece her iyileşmenin, o bitmek tükenmek bilmez pişmanlıklar kaşıntısında...
Hala aynıyım biliyor musun,söylemiyorum yalnızca kimselere...yine dönsem o aynı günlere,o dünlere,inan daha çok savaşırım,daha çok ölürüm bu sefer; daha hafif ve daha huzurla ölebilmek için belkide...
Denizdeydim,denizin elini tuttum gözlerine baktım uzun uzun insanların yaz zamanı...ve tüm teşekkürleri geriye çağırdım huzurlar kümesinden,
Uçuşan sonsuz ruhlar damından...
Adına ne dersen de sen...ben kendi bildiğim,kendi seslendiğim adıyla çağırdım içime yeniden her hissi,her kırıntıyı...
Bileğimde,camları kırık durmuş bir kum saati...
Dilimde durmuş zaman,
Yüreğim terletilmiş terkedilmiş,yer yer taşları dökülmüş bir köy evi...ve odalarım yemyeşil çimler,arıların ektiği renk renk yaban kır çiçekleri...içimde bir bahar,içimde kocaman ama kocaman cennetten çalınmış bir mayısın kırları var...yine de ıslak,içine üşümeler açsa bile yine de çıplak ayak,yine de özgür,yine de sonsuz ve demirsiz,zincirsiz...
10.12 içimde fırtınalı bir deniz...lacivert bir hüzün...
İçimde,hangisi kaç yaşında bilmediğim,bir türlü hatırlayamadığım iki ağaç var sevgilim;
Ve içimde sonlar atlası bir sefer...,sevgilim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder