30 Ekim 2026 Cuma

tozlu günlükler sandığı -oniki-

 
yar'ana merhem demliyor/kaynatıyor kağıtta şiir...(hangisini istersen seç.)

sessiz bir dua döküyor şafağında kağıdında bu çiçek...
ve bir damla olup düşüyor bir amin ,toprak dibine tüm ıslaklığı ile...
filizi YA RAHMAN bir tohum bu dua dilimizin emeğinde,
sessizliğimizin gölgesinde gözlerimiz ile kabul et YA RAHİM diye yakaran...
ve bu dua senin...
noktası amin.


* Yaradan'a sığınılan o büyük fırtınaya teşekkür ederim.İyi ki varsın.


08.41 tozlu günlükler sandığı -oniki-

tozlu günlükler sandığı - onbir-

 
ateşin küle döndüğü anlardır bu saatler şimdi...
ateşin yorulduğu,gerçek sıcağın yoğrulduğu zamanlardır...
ışığı ufkunda batan bir kül kadar sıcağım şu an ve ben şimdi oysa,
bassan üzerime ziyadesiyle
"sıcak değilmişsin ey ateş"
diyecekmişsin gibi toy fotoğrafında belki,
lakin binlerce yıldır yanan,karnımızdaki cehennemlerin kor demirden güneşin suyu sonsuzluk ırmakları misali sıcak belkide...



08.29 tozlu günlükler sandığı - onbir-

tozlu günlükler sandığı -on-

 

- zaten nedir ki sEVmek...



10.44 tozlu günlükler sandığı -on-

tozlu günlükler sandığı -dokuz-


-  gözümün önünden kaçırıldı diye birkaç toz parçası,temizlendi sayılır mı ki yüreğime kurulu gönlümün cam sehpası...
halının altına süpürüldü diye yaşananların kırıntısı,temizliğin yalan huzurunu takamam mutluluk diye yüzüme oysa ki...
tüm sifonlar bir yalan belkide...
bok kokularını kaçırıp önümüzden denizlere atıyor diye...
yeşil reçeteli yalanlarına rağmen,
ne kadar güzel "yeşil bakan" gözlerin,
gözlerini gözlerime demirlediğin anlık saniyelerde...(evet,olan değil,bakan...)
limanı,bakışlarım olsun diye kovuyorum tüm hüzün teknelerini içimin iskelesinden,keder sandallarını gözlerimden...

anlık bir temizlik hissi.. hepsi bu..


10.36 tozlu günlükler sandığı -dokuz-

tozlu günlükler sandığı -sekiz-

 
- aynı düşü kuran iki kişi...
Var mıdır gerçekten acaba böyle bişi...?
Yoksa yalnızca tatlı bir yanılsamadan mı ibarettir hakikat acaba...?
aynı düşü kuran iki kişi...
ne kadar uzaklar bilmezler oysa ki.
mümkün olan için karalamam asla kağıdımı,tutuşturmam gecelerimi...
yazmak,yaşamaktır salt hakikat ile çünkü biraz da...
Plastik kurgular sevmem,denedim,yalan yok sevemedim asla; tıpkı hazır çorbalar gibi...
yaşanılanı görüp kağıdına ağlamak...
kıskanmadığımı düşünür ve söylerim hep ama kıskanırım evet...
peki o zaman,aynı düşü kurmak için düşümü mü anlatayım sana yoksa mümkün olmayan için karalamaya hazır mısın zaten,aynı kağıtta akacak bir nehrin iki ayrık kolunu akmaya...
Ve lütfen unutma; sonu aynı deniz cümlelerin,aynı suyun tuzunda dağlanır o geçmez sanılan yaraları...


10.14 tozlu günlükler sandığı -sekiz-

29 Ekim 2026 Perşembe

tozlu günlükler sandığı -yedi-


- en azından gerçek diye,
üflediler yalanlarını koynumdan yüreğime...
sarılası düşler iskelesinde,
beklettiler üşüyen bekleyişleri
yalan ninniler ile...
avutulası masallar parkı gözlerim..
biraz ıslak kaldırımları,
su birikintisi bakışlardan akanların ışıltısı...

en azından gerçek diye,
üflediler yalanlarını koynumdan yüreğime...
anladım aslında ısıracağını,
ama sevgiye verdiğim sözden
sarıldım sımsıkı yılana vicdanımı...
üflediler,
utandım ,sönemedim...


09.58 tozlu günlükler sandığı -yedi-

tozlu günlükler sandığı -altı-

 
- kum saatlerinden bu yana susuzdu zaman...
çölleri cam mapuslara hapsettiğin
acımasız o an...
kim kime volta atıyo kurak teninde bilinmez...
sayılır mı gözlerinden gözlerime düşen akrep ile yelkovan...
değişti kelepçesi bileklerin,
prangası duvarların...
işte geldi ıkınarak o an,
Ve şu kadim sonsuza bir yıldızmışcasına işveyle kayan...


09.41 tozlu günlükler sandığı -altı-

aşk'ın nasası

 
Kozmonotuyum ruhlar uzayının,
İnsan içi kainatının...
Dilim ki, uzay gemisi bu içimizdeki umman karanlığın,his galaksileri ve şu bir karış yukarımız,bu aklımızdaki fezanın...
Ve yakıtım düşünmek,
Yakıtım yazmak,
Yakıtım şiirler ve sana olan merakımdır sevgilim.
Kozmonotuyum ruhlar uzayının,
İnsan içi kainatının...
Astronotuyum yüzünün,düşünün ve o yerçekimsiz engin ruhunun...
Astronotuyum bu sen galaksisinin,bir sen gezegeninin.
Ve burada an,hep gece sevgilim;
Güneş daima gözlerimizin penceresinde dursa da lakin...
Buralar bir geceler galaksisi,
Yani hep seni düşünüyorum,seni düşlüyorum,seni yazıyorum...
Her gecenin bir sabahı yok burada sevgilim.


09.14 aşk'ın nasası.

ve tohum kırdı gönlüm

 
- gözlerimde başka bir diyarın açlığı,susuzluğu vardı oysa;başka bir zamanın ve başka bir kainatın..." bana bir avuç toprak ver sevgilim " dediğini sandı düşündü gözlerimin..." al tüm bahçem,toprağım senindir; yeter ki düş çimenime,tohum kır diyarıma,kök sal etime,koynumda kuytuma,düşüme,ocağıma bir tutam alev filizini,yaprağını aç " der gibi baktı ve bana...

- benim ağacım,senin gezegeninden taşar,gözlerini aşar sevgilim...sen; dalıma çık,dalımda kal ve yuvanı topla dallarımdan,dalıma...


08.34 ve tohum kırdı gönlüm.

tozlu günlükler sandığı -beş-


- o kadar incecikti ki üzerine dökülen örtüsüyle ölüm ,
serin bir esintide uçar gider sandılar uzandığı gözlerinden...
o kadar incecikti ki üzerine dökülen örtüsüyle ölüm ,
görmediler belkide...
adına verem dediler,
ama ona son bir dua bile vermediler...
yalnızlığı; onu kabul eden,
ona sarılan tek mezarı oldu belkide...

bir çiçek dahi götürmediler...
hiç götürmedikleri çiçeğin utancını
toprağında sulayıp,
dallarından yaşları ile dökülmediler...



08.03 tozlu günlükler sandığı -beş-

tozlu günlükler sandığı -dört-


- ve yağmurdan ağırlaşmış kanatlarımda, üşüyen bir yorgunluktur şehre uzağından bakışlarım...
pencere önü kuştur benim yağmurlarım...
yağmurlarımda ıslanmayı sever
dua ederken cami önündeki
O sessiz kalabalık; ve ağzı kırık buğday kokar üşümüş ama karnı tok yalnızlıklarında tüm o
ıslak kanat kuşlarım...



07.54 tozlu günlükler sandığı -dört-

tozlu günlükler sandığı -üç-

 
ama bilirim olmaz...
hançerin özlediği sımsıkı sarıldığı
avuçlarımda,
sıcacık akan kesikte o kan,
aksa da hep sıcacık kalmaz...
bilirim olmaz...
gözden akan kederler
mahkummuşcasına
en güzel hediye diye
cam şişelere esir konmaz...
bilirim olmaz...
demirden zindanların arkası;
sen öyle inansan da,
sadece kötülerle dolmaz...


06.44 tozlu günlükler sandığı -üç-

tozlu günlükler sandığı -iki-

 
- çocukluğumun sokak arası,her mısra her şiir kağıtlarda sayfalarda.
ve kaçıp saklandığımız gölgedir her güneş tutulması kerpiç duvar yalnızlığımızda.
ben demeye korktuğu için "biz" yazar korkan kalemler ve satırlarda...
unuttun mu yoksa;
çocukken en korkulanın üzerine biri daha yanında geliyor diye seninle,
koşmamış mıydık korkusuzca titrerken...
Sırf bu sebepten,ben diye düşen her damla suya,biz diye ebrulanır cesur kağıtlara...
şiir bir saklankaç belkide,
şiir bir saklambaç...
saklanıyoruz herbirimiz mısralarımızın arkasına heyecanla,evet.
hem bulunmayacak kadar uzağa ve zora,
hemde bulur bizi inşallah biri diyen umuda,kalbimizdeki tüm umutlarla...
biri bulmaz ise seni eğer,
kim bilebilecek ki seçtiğin yerin en güzel yeri olduğunu bu oyunun hem,öyle değil mi...
işte saklambaç bu yüzden ben saklanıyorum en sır yerime,hem sarp hem zorlu ; ama sen bul beni vazgeçmeyip lütfen olur mu diyen bir oyundur içimizde...

ebe demekte üç harf ,
akan kan da,
verdiğin can da...

Ve tanımak nedir ki bir heykeli...
taşın soğukluğuna bakmak mı uzun uzun...
taşın önünde oturmak mı yoksa...
tanımak bir heykeli,ustasından onu bulduğu anı dinlemektir gerçekte biraz da...
ve yalnız bırakılacağı unutulacağı bir yere dikilene yada bir odada sergilenene kadar olan zamanı dinlemektir okşayıp yontana...

tüm tanımalar sizindir...
dilediğinizce alınız...
tanıştığımıza memnun ayrılıyoruz bu satırlardan...
ve dört nala bu şiirden ayrıldığım atımın adıdır üç nokta...


06.28 tozlu günlükler sandığı -iki-

tozlu günlükler sandığı

 
tasviri zor bir sızıydı tüm hisler dudaklarda...
ne zaman kalemle gösterip işaret parmağınmışcasına işte şuna benziyordu dense mısralarda,
bir yenisi düştü buluttan burnumun ucuna...
sonu gelmedi satırların...
anlatılamadı belkide...
nedenini noktam saydım...
ve bitirdim içimde özümdeki o saf çabayı ve tüm o tasvirleri...
Hiçbir şey kolay yada düz ayak değildi;
o kadar terstik ki hemde,
sırt sırta dayanıp anlatıyorduk aşkı birbirimize bakamadan,
ama daima hep elele...


05.54 tozlu günlükler sandığı.

28 Ekim 2026 Çarşamba

a garden of acupuncture colors


In this place which you call a world, but which for us is a hell
To weep was a luxury, and I had no such luxury;
I knew this.
Yet, my eyes betrayed me.
My face was as expressionless, half-dead, and cold as a ruined wall in the aftermath of a battle in the desert.
And still,
I could not stop the warm, salty tears from tracing their path down my cheek, falling one after another...
Yet, my heart nestled within my chest felt as triumphant as the deep, weary breaths of a lion that has finally seized its prey by the throat...
At that moment, I could not explain to my own mind or to myself why this was so. 
My physical form had short-circuited; it was as if, in that very instant, the God who breathes the light of my soul into the electrical wiring of my flesh had let go of my hand if only for a fleeting, infinitesimal fraction of a second.
I could feel the void left behind by His departure that profound cold, that deep darkness...
A joyless fearlessness took root within me; I felt as though I should embrace without question or choice every fear that had ever been touched, even by the slightest drop of happiness, and hold it tight.
I did not know;
I did not know the reason why;
And yet, I had won...
And yet, I had won...
I had won, after all...


07:42 existential pains etched into my flesh, reminiscent of the sensation of your lips upon me; and within your eyes those eyes veiled in mist I found something meant solely for me: a healing for my very being, a garden of acupuncture needles, a sanctuary of sharp, restorative stings...


akupunktur sancaklar bahçesi


Adına sizin dünya dediğiniz bu bizler cehenneminde;
Ağlamak bir lükstü,ve ağlama lüksüm yoktu,
Biliyordum.
Lakin gözlerim bana ihanet ediyordu,
Yüzüm,çöldeki bir savaşın ertesindeki yıkık bir duvar kadar hissiz,yarı ölü ve soğuktu.
Yine de yanağımdan,bir türlü durduramadığım ılık tuzlu göz yaşlarının yüzümden aşağıya süzülüp ardı sıra düşen adımlarını engelleyemiyordum...
Avını boğazından yakalamış ve aslında istediğini başarmış bir aslanın derin ve yorgun nefesleri kadar zafer doluydu göğsümde yüreğim oysa...
Nedenini, beynime ve kendime anlatamıyordum o anın bir türlü...
Şase yapmıştı etten suretim,bedenim sanki tam o an; ruhumun ışığını etimin elektrik kablolarının içine üfleyen tanrım sanki o bir karınca kırıntısı zaman kadar anda elimi bırakmıştı...boşluğunu hissediyordum içimden çekip giden...o derin soğuk,o derin karanlık...
mutsuz bir korkusuzluk doğmuştu içime;
O an üzerine mutluluğun bir çiğ tanesi kadar dahi düşmüş her korkusunu sorgusuz seçimsiz içime alıp sımsıkı sarılmalıyım gibi hissettim.
Bilmiyordum,
Nedenini bilmiyordum;
Oysa kazanmıştım...
Oysa kazanmıştım...
Kazanmıştım oysa...



07.42 etimde varoluşsal acılar,dudaklarının üzerimdeki hiss-i misali ve gözlerime pusulu gözlerinde,şahsıma has,etime şifa'm,bir akupunktur sancaklar bahçesi...


harps giving birth to the sky, and screams entwined in love


 I opened my eyes to the four—to the four of time...
I awoke upon the backs of the four, and fell.
My walls, draped in darkness, stand upon a stage of illuminated shadows.
Why should I fear death so much oh, Life, Tell me,
Why must this fear and these three sacred days within my flesh blush and itch upon my skin?
We have long since fallen from the precipice of Purgatory, my love;
We are gliding through eternity so, so fast that we cannot see what lies around us... My flesh, terrified of the fall, clings madly and tightly to my soul with aching hands; Like a fresh, vigorous sprig of thyme, blooming amidst the crags of eternity, its roots melted into the stone, riveted fast like a claw...
And my soul;
Left all alone, shattered to pieces on a night as cold as ice...
And my soul; 
An infinitely sharp blade, poised at the tip of a living tree branch...


06.03—harps giving birth to the sky, and screams entwined in love.

doğuran arplar göğü ve sevişen çığlıklar

 
Dörtlerine açtım gözlerimi; zamanın...
Dördün sırtlarına uyandım düştüm.
Aydınlanan gölgeler sahnesi üzerine karanlığını giymiş duvarlarım.
Neden korkayım ki ölmekten bu kadar ey yaşamak,
Söyle bana,
Neden kızarıp kaşınsın etimin üzerinde bu korku ve etimdeki bu kutsal üç gün...
Araf'ın uçurumundan çoktan düşmüşüz biz sevgilim;
Sonsuzlukta süzülüyoruz çok ama çok hızlı,ve bu yüzden göremiyoruz etrafı...
Etim,korkmuş düşmekten delice ve sımsıkı tutunuyor acıyan elleri ile ruhuma;
Sonsuzluğun kayalarında açmış,
köklerini bir pençe gibi taşlara eritip perçinlemiş taze güçlü bir kekik dalı gibi...
Ruhum ki,
Üşüdüğü soğuk buz gibi bir gecede yapayalnız,unufak...
Ruhum ki,
Hala yaşayan bir ağaç dalının ucunda sonsuz keskin bir bıçak...


06.03 doğuran arplar göğü ve sevişen çığlıklar.

the garden of gods playing with marbles, and the sacred realm of blue marbles

 

Yet the sun never truly rises, my love;
It simply lives out its own fiery breaths. 
This humble, bewildered, young blue planet spins on its own, circling love
Sometimes catching a glimpse of its face, And at other times, losing sight of it entirely...
And they call that serenity, that warmth, that happiness "day"...
And they call that devastating longing "night"... In short, the children of Adam have merely pinned names onto the act of reunion...
Yet the sun never truly rises, my love; It lives out its own fiery breaths.
It does not even see us 
I am almost certain;
Almost...
Among all that it has slain along this path of corpses those closest to it remain warm and fresh, while those far away have grown cold, turned to ice...
Only we remain wounded, yet still alive; 
Only we among those presumed dead with our eyes closed, have not yet perished...
And the apocalypse, my love, is as near to our exposed flesh as the cold steel of a final bayonet...
Believe me, it makes no difference even if you scream at the top of your lungs;
And believe me,
The sun does not know your name...


05.18 the garden of gods playing with marbles,and the sacred realm of blue marbles spinning ceaselessly in their place...


misket oynayan tanrılar bahçesi ve mavi misketler kutsalı

 
Oysa güneş doğmuyor hiç sevgilim,
Yaşıyor kendi ateşten nefeslerini.
Dönüyor kendi kendine aşk'ın etrafında şu kendi halindeki şaşkın genç mavi gezegen;
Bir görüyor onun yüzünü,
Bir göremiyor sadece...
Ve adına gün diyorlar o huzurun,sıcaklığın,mutluluğun...
Adına gece diyorlar o kahredici hasretin...
Vuslata isim takmış sadece anlayacağın ademin evlatları...
Oysa güneş doğmuyor hiç sevgilim,
Yaşıyor kendi ateşten nefeslerini.
Görmüyor dahi bizleri,neredeyse eminim;
Neredeyse...
Tüm öldürdüklerinin arasında,bu cesetler rotasında,Ona en yakın olanlar sıcak ve taze hala sadece,ona uzak olanlar soğumuş ve buz gibi artık sadece...
Bir biz yaralıyız ve canlıyız hala;
Bir biz; öldü sanılanlar arasında,
gözlerimiz kapalı ve ölmemişiz...
Ve kıyamet son bir süngünün soğuk çeliği kadar yakın sadece kesilen etimize sevgilim...
Avazımız çıkana dek bağırsan da farketmez inan,
Ve inan bana;
Adını bilmiyor güneş...


05.18 misket oynayan tanrılar bahçesi ve yerinde durmadan dönen mavi misketler kutsalı...

The Basilica of Sacred Matches

 
And the toilet flushes;
A rehearsal for the apocalypse begins, and on this planet, my love...
Yet the ants know nothing of it;
A few wide-eyed blind souls and perhaps a wisp of wind steal the role from their own god...
And yet, despite everything, humanity remains unchanged.
Young, tender branches and all this damp, green, sacred grass choose to remain in ignorance...
Floods sweep away every fear, every anxiety everything, absolutely everything, that has no place here...
And the toilet flushes; 
A rehearsal for the apocalypse begins, and on this planet, my love...
Yet the lovers know nothing of it; 
They do not realize that, amidst the crumbs of light offering hope to a breathless darkness, 
they themselves have become steps, hopes, and compasses much like fireflies flitting through the night...
Souls flutter on, unaware; all these sacred loves and causes shimmer across the universe, unknowing...
And the toilet flushes;
A rehearsal for the apocalypse begins, and on this planet, my love...
And the act of "making love" unabashed knows nothing of it;
Like a hope born and nurtured within the hands of a child’s soul, left out in the cold of this world’s winter that flickers and flares, shielded from every wind; a hope that ignites, step by step, time and again like sparks that live for but a single breath, only to burst into flame once more...

04.40

It is not this world that reeks of, my love no. It is we who reek we, and all that remains of us, all these leftovers...
perhaps we are nothing more than an anomaly, a sterile virus...

* The Basilica of Sacred Matches.


Kutsal kibritler bazilikası

 
Ve sifonlar çekilir;
Bir kıyametin provası başlar ve gezegende sevgilim...
Yine de bilmez karıncalar hiçbir şeyi;
Rol çalar tanrısından gözleri açık bikaç kör ve belki bir tutam rüzgar...
Lakin yine de değişmez herşeye rağmen tüm bu beşer.
Cahil kalmayı seçer yine de gencecik dallar ve tüm ıslak yeşil bu kutsal çimenler...
Seller alır götürür tüm korkuları,kaygıları ve yersiz her şeyi ama herşeyi...
Ve sifonlar çekilir;
Bir kıyametin provası başlar ve gezegende sevgilim...
Yine de bilmez aşıklar hiçbir şeyi;
Nefessiz karanlığa umut olan ışıkların kırıntısında birer adım,birer umut,birer pusula olduklarını mesela gecede uçuşup duran tıpkı o ateş böcekleri gibi...
Bilmeden uçuşur ruhlar,bilmeden ışıldar kainatta tüm bu kutsal sevdalar ve davalar...
Ve sifonlar çekilir;
Bir kıyametin provası başlar ve gezegende sevgilim...
Yine de bilmez "sevişmek" utanıp hiçbir şeyi;
Misal aleminin kışında sokakta kalmış bir çocuğun ruhunun ellerinin arasında doğup büyüyüp tüm rüzgarlardan sakınıp sakladığı,adım adım bir bir sırasıyla yanan umudunun 
,bir sönüp bir yanan yeniden ve yeniden,bir nefes ömürlü kıvılcımlardan alevleri gibi...



04.40 kokan bu dünya değil sevgilim,hayır.
Kokan bizleriz,bizlerden artan,ve tüm bu arta kalanlar...verimsiz virüsler anomalisiyiz bilmem belki...

* Kutsal kibritler bazilikası.

21 Ekim 2026 Çarşamba

amuda kalkmış orka

 
Aramızda elli santim kutsal toprak camdan bir parmaklık var ey korkak düşman;
Okyanusundan çalınmış bir orkayım,
Beş metrelik aslanlar,köpek balıkları; kurumuş,kurutulmuş çerez tabağım...
ve yememiş,hepsini leblebiler misali geride bırakmışım...
Bir gün sonrasının yumuşamış nemli bayatısın yani kızgın bakışlarımda,biliyorsun bunu da ve oysa...
Kızgınım,
Çok kızgınım,
Okyanusunda amuda kalkmış sana koşan bir orkayım şimdi,
Güvenli saydığın camına kafa atıyorum her defasında ve sonra...
Kork.
Altına .ıç.
Kokun ve korkun; sadece şahsına münhasır,yalnız kendine miras.
Ey Nafile;
Faydası yok intikam ateşinin dağladığı,
har'ın kalbi gözlerime düşen hiçbir çaresizliğinin ve yalvarışının gayrı bir değeri gözlerimde,nafile...
Aramızda elli santim kutsal toprak camdan bir parmaklık var ey korkak düşman;
Okyanusundan çalınmış bir orkayım,
Kendine usta diyen denizin kibirli oğlu balıkçılardan; kurumuş kurutulmuş çerez tabağım.
Ve yine de yememiş,çürüyüşlerini izlemişim,gözlerimi kırpmadan,hiç...


07.46 benim demirim,çeliğim...
benim ocağım,ateşim,har'ım,çekicim...benim kitabım,satırım...
Bir hançer dövmüşsün ben ocağımda ve beni o hançer ile kesmişsin ah be ey seni soysuz yılan;
Bilmeliydin oysa;
beni,kendi tükürüğüm yakmaz zehirlemez asla...

Yanmış dudaklarının kabri

 
Kızın adı nagazaki .
Yeşil ağaçlardan saçları,nazlı nehirlerden kalkıp o cennetten bir türlü uzaklaşamayan ak turnalardan bakışları vardı.
Oğlanın adı hiroşima .
Dağlardan kutsalları,alnı öpülmüş ve izni ruhundan dilenilmiş istenmiş ağaçlardan yakılı,demiri eriten har ateşten bir yüreği vardı.
Ve hepsini yaktı aşk,
Yakıp yıktı hasret herşeyi...
Ve kıskançlığın uçaklarından bırakıldı saçıldı tüm haset...
İki şehrin,içinde hiç büyümeyen çocuklarının sesleri çığlıkları dışında,hiç ses yoktu,
Sustu tüm gezegen,tüm günahların üzerini işlemeli dantelden süslü bir örtü ile kapatıp herşeyi...
Bildiler,
Ama sustular hep...
Sadece korkmuş hainler miydiler,
Yoksa hain korkaklar mı,
Hiç bilinmediler...


07.00 bir yerlerde kaybolmuş ruhumun çizikleri...
kanayabiliyorduk biz; tüm sızanlar,sızılar incecik...
Lakin kanını bile kanayamıyordu yanan etleri yüzünden çığlıklar ve hiç kimse...
Utancın günüydü zaman,duvarda yanmış takviminde...
Ve cehennem ile korkutamadılar bir daha insanı o köyde...
Dualar sustu,yanmış dudaklarının kabrinde...

Boynunu bükmüş çamlar avlusu

 
Gözlerimden tuzlu denizler akıyordu,
durduramıyordum...
Oysa yüzüm,etim,bir çöl gecesindeki kaya kadar soğuk ve tepkisizdi,sanki ölmüş gibi...
Lakin,gözlerim bir denizi yağmaya devam ediyordu;
Acelesi de yoktu,
Usul usul,bir deniz toprağa olan seferinde sanki yüzümü adımlıyordu...
Etim soğuk ve tepkisizdi;
Biri derimi yüzmüş,sanki etimi ustaca kemiğinden ayırmış ve iki farklı yere karşılıklı bırakmıştı...
Ruhum,gözlerimin kırık pencerelerinden açıklığını kullanıp bir yağmur olup dökülüyordu sanki,
Ve etim,karşısında tepkisiz soğuk ve ruhsuz sadece bir ölünün herşeyi ellerinden bırakmış,durmuş bilgeliğinde sessizce susuz izliyordu tüm bu olanları...
Sanki birbirini daha önce hiç tanımamış iki yabancıymışlar gibi...
Gözlerimden tuzlu denizler akıyordu,
durduramıyordum...
Oysa ruhum,bir çöl gecesindeki susuz seher kadar yalnız ve milyon parçaya bölünmüş kumdu,
sanki satırlar ile hunharca kesili bir hasretin soğuğuymuş gibi...


06.41 uzağın doğusunda bir yerde...

17 Ekim 2026 Cumartesi

rüyamda fuji'yi gördüm

 
Yüzü savaştan uzak gülüşler bahçesi çocuk,
Senin cennetini savaştı elleri kılıç,elleri mavzer nasırı oysa bir diğer çocuk...
Şimdiki oflar,puflar sinekler misali kaşındırır ruhumuzdan uzatıp ellerini tenimizi;
Hepsi kifayetsiz ve amaçsız...
Ve aşk;
Gerçek kokusunu çalmış birileri çoktan,
Plastik kırmızı domatesler gibi artık aşk'ın da gülleri sevgilim,
Her rengi var,lakin,
Hiç kokusu yok yaşanılanların...
milyon cennetin kokusu saklı olmalıydı göğsünden yüzüme esen cennetinin yelinde oysa...
Yüzü savaştan uzak gülüşler bahçesi çocuk,
Senin cennetini savaştı elleri kılıç,elleri mavzer nasırı oysa bir diğer çocuk...
Ve yaşamak,doğmak ve etin kozasından sökülüp kurtulmak,
Dudaklarının kabrinden ruhumun çiçeklerini sulamak...
Bir artı bir,iki diyor öğretenler sevgilim;
Kalbinin kesiğinde yanıp kavrulan kalbim,
İnkar ediyor bunu...
seninle erimiş,kaynamış,damlamış,
Ve kanamış "bir" olmuş,üzerine bir yara kabuğunu üşümüş battaniyesi diye çekiyor...


11.48 rüyamda fuji'yi gördüm,ve gözlerim açıktı sanki...

9 Ekim 2026 Cuma

yengecin diyeti

 
* Doğunun uzağıyım.
Irağım gökten,yazdan...
ve sürgünüm bal' a yüzünü, dilini sürmüş her nefes'ten...

Umman sularda,umman sulardan bir gezegenim.

Ey Sudan çıkmak isteyen; çıkan,suya mahkum,yüz metrelerce uzayan sahte yamalı ulama demirlerden zincirinde kendini hep özgür bilmiş lakin içten içe, asl-ı hakikati etinde,sütünde ve hücrelerinde daima hep bilen,gezegeninin ve kendinin,ve hatta ruhunun en masumu;

Ey göğünden düşen, 

Cebindeki aynasında beyaz giyen,kanadı tanrısı tarafından çekip kırılmış koparılmış ey göğünden itilen,

Sonsuzuna...,son sözüne..., hiç durmadan düşen o seçilmiş melek,ve aslında "iyilerin" kazandığı o savaşı her noktası ile,her zerresi ile,

Kaderinin üzerine ipsiz dikişsiz giyen,başkasının "kötüsü" bir tirat misali o kutsal bir damlacık olan ruhun;

Ey kendince kandırılamaz,ey asl-ı ezelinden kandırılmış safi...

Aç gözlerini,haydi...Sabah-ı şeriflerin hayr olsun...

Ey kin'den orkam,
Ey neşesi yunusumun,
Ey yengecin diyeti,
Ey dervişi duraksız yüzen yalnız kaplumbağalar yolumun...
Ey heryeri kaplayan,saran,dolduran solduran suyum,
Ey kutsal kıyametim,
Haydi durma doğ,ilk nefesini al,yansın ciğerin,
Ve yan,öldür ve öl,
Kesilsin gümüşi zincirin göbeğin bağından ve ruhundan,
Sonra uzan,bul ve öp beni çekip yazılı tüm yalancı mahşerlerin meydanlarından,söğüt yaprakların gölgelerinden dalından...


12.06 zor doğumlar seherim,tek batın kıyametler atlasım.

radyoda puslu,ağır bir roman çalıyordu kısıktan ateşinde

 
Bir baykuş durmuş telinde,susmuş,uzanmış gözleri ile benimle konuşmaya çalışıyor.
Oysa okuması yok dilimin bu diyarda.
Yani bir çocuk misaliyim,diyememişim...
Delirmişim herhalde,farkında değilim diyorum kendi kendime...
Gözleri bezlenmiş,bir bebek gibi ıslanmasın diye düşündüm de önce,
oysa kör bir kör ebenin nöbetiyim güzel günler koridorunda ve güzel günlerin öncesinde...
İki mavi ve yıldızların kelebekler misali uçuştuğu fezası penceremde,
Denizin mavisinde yüzüyor bir düğün gibi,
Ve şarkılar şakıyor bir bülbül gibi merhum ağaçlardan bir geminin güvertesinde.
Ve bir imam,oynayan sessiz dudaklarının hissesinden dua ediyor,
üst kattaki bir hayat kadınının güneşin cebinden haksızca çaldığı kendince gölgesi nezaretinde...


11.16 radyoda puslu,ağır bir roman çalıyordu demlenmiş,
onu,içilmeye muktedir ve istemese de sıcak tutan kısıktan ateşinde.

kutsal muskalar hamamı

 
Bütün savaşımız "anlam" üzerine aslında.Buna yaşamak dahil,başarmak dahil,hepimizin muskası,tabusu,korkusu,amacı şu "ölüm" de dahil üstelik...

"Dünyanın en iyi okullarından biri" içerisinde; bir öğretiler sınıfında bir tahtanın önünde,yağarken az önce yazılan trajedinin ardından süzülen yağan tebeşir tozlarının taneleri usul usul,bir bir,bir noktanın ardından,tahtanın üzerinde, "asrın en büyük problemi" dedi ağzı dönüp küçük bir çocuğa sanki...

Çocuk,geri çekildi birazcık,uzun uzun baktı önce ,baktı baktı bu birbirine saldıran,birbirini kesen,bıçaklayan,süngüleyen,mızraklayan,
kan revan,rakamların anlamsız kaçıncı dünya savaşına ve aldı eline beyaz tozlu yumuşak hançerini kaderinin,uzandı ve "seni seviyorum" yazdı adımları rutininden topal bozulmuş ve birbirine asal uzak şekilde harfler ile bu manasız savaşın tam da üzerine...

"Ne yapıyorsun" dedi diz çöküp anlamadığı,lakin sakin görünmeye çalıştığı kızgınlığı ile "rakamlar tanrısı" eğilip gözlerine, 

" bu buzdan bir matematik,bir bardak sıcacık çikolata yada şiir değil..."

Tanrının dudaklarını,küçük işaret parmağı ile dokunup ilikledi ve kapattı önce,

Sonra uzanıp kulağına bilgece,derin,bir dervişin sesiyle fısıldadı,

" bildiğini sandığın her şeyi unut ve uyu üzerine önce,sonra yanmış ve soğumuş,dingin gözlerini aç,uyan,derin bir nefes al haydi çocuk..." dedi ruhunun bir bina büyüklüğündeki o kadim işlemeli kapısı eşiğinde ve çocuk...


* Ve eşiğe bastı kanadından topal bir yaban arısı bilmezliğince...


11.01 kutsal muskalar hamamı.

8 Ekim 2026 Perşembe

süslü mezar taşları,mermer ızdıraplar bahçesi bir zaman

 
Bir bağban idim,kör toprağa bin yılı feda verdim.
Kazdım kazdım,yağmur idim yağdım yürüdüm koştum utandım...
Bin karanfili ektim öptüm suladım,yine de çapa çapa yalnız bir gülü aradım.
Gördüm kahverengiyi sarıyı yeşili en derininden de,uzaktan bir kızıl goncayı seçtim gördüm ve koştum...
Ferhat oldum,bin diken tırmandım,
Ulaştım dokundum kokladım da vuslata,
Tutamadım kendimi,taştım,iki kadife yaprağın yedim...
Leyla,şirin,aslı...ey Tomris...ey sevda kadınları...
Bahçede sevda,ter ve nasır,
Yüreğimde beton camsız naylondan bir pencere bir göz oda ve yerde kefenim kadar bir hasır ile,
Hazırım sevdaya gülüm,
Hazırım yanan kavrulan etime,
ellerinden örülü çuvalın dolusu yaban'ın tuzuna,
nazın ile bilenmiş kaşına gözüne,
Düşüne,düşsüzlüğüne,
Suyuna,susuzluğuna,
Barışına savaşına,
Aç açına,huzur taşmış tokluğuna,
Sacda yeni pişen lavaş buğday sayfaları ve odun közü kokusuna,
Hazırım sevdaya gülüm,
Bin hasret doğsun taze fidanın  dalında,
Bin vuslat daha büyümeden sararsın solsun da,
Yine de mutluyum,
Yine de nasır elimde keskin namım ve kılıcım,
Hazırım her sefere,her cihada,her savaşa,
Hazırım bağıma,bağlama teline düşen bir tel saçının sıratına,
Hazırım sevdaya gülüm,
Hazırım sevdaya...
Ses etmem pusuda canımı isteyen yılanın tükürüğü sürülü o soysuz hin yarın'a...
Hazırım sevdaya gülüm,
Hazırım şehadetine tüm harplerinin,
Hazırım sevdaya...


10.31 süslü mezar taşları,mermer ızdıraplar bahçesi bir zaman.

7 Ekim 2026 Çarşamba

bir gül bin diken

 
Dört ayaklı hızırları gördüm,
Cam kanatlı yusufları uçtum.
Sordum sordum,aradığımı ulaşamadım.
Bin pupa bin koza bir ocak,ey kelebekler ordusu,
Yılkılar koşsun,ahal tekeler ey altın atlarım en önde yürüsün...
Amaç,yeşil yapraklarını dökmüş kışa kurumuş,
İlmin deryasında kayboldum küreksiz,forsasız kaldım..
Bir aşık idim,bin yalancı kovaladım,
Sordum sordum da,sorduğumu aradım aradım da bulamadım...


09.56 bir gül bin diken.

kırk kapı,yar düşü


Aslımı yüzdüm etimden.
İki yavru aslanlı kadim kapı önünden.
Yürüdüm girdim kendimi içeri.
Ayağım takıldı düştüm hayallerimden.
Arnavut kaldırımlı kimsesiz sessiz bir park sabahı huzuru yüzümde.
Avımı yakaladım,kestim,çiğ çiğ yedim.
Mağarama girdim,uyudum kaçtım ve saklandım kendimden...
Bir banka oturmuş yapayalnız,kendime iki çay ısmarlıyorum.
Aslımı yüzdüm etimden.
İki yavru aslanlı kadim kapı önünden.
Yürüdüm girdim kendimi içeri.
Hüzünler kovanım,
Izdırap balım.
Çiçek çiçek mektup mektup gezdim topladım seni içimin çayırlarından.
Kızılca çamdan bir orman,
Bulutların da saçlarını taradım ve her sabah,
Ey karakovanım,
Dokunulmamışım,
Sevgi özüm,hoş simyacım,
Bir tutam sihirden dermanım...
Aslımı yüzdüm etimden.
İki yavru aslanlı kadim kapı önünden.
Yürüdüm girdim kendimi içeri.
Soğuyan çaylar üzerine not alıyorum seni,
Unutmamak için incecik detaylarını...
Ey kurtarma sınavım,
Kaybolduğum şu vefasız zamanda,
Boynumda kutsal çanım,alnımda nakışlı süsüm düşüm...
Ey hayat ağacım;
Kelimeler ne kadar da büyüse olsa da,dallarımız eğilse de,
İşte ne yaparsan yap bazen düşmüyor,dalında çürüyor...
Aslımı yüzdüm etimden.
İki yavru aslanlı kadim kapı önünden.
Yürüdüm girdim kendimi içeri.
Kırk kapı bin makam,varsın almasın yine de beni içeriye;
Basmam yine de hiçbir kadim eşiğe...
Uzanırım sormam,daha ilk kapı önüne...


09.35 kırk kapı,yar düşü.


an ki, z raporu siftahlar zamanı

 
Kulağımda sabah yedinin sesleri.
Sen bana mevsim değilsin,belli.
Sen bana diyar değilsin.
O seheri,o seferi dönmeyecektim geri,belliydi.
Nasip değilsin...
Yağmurun duasındayız her daim,kızıl kıyamet bereket oysa toprağım.
Sen bana bahar değilsin,belli.
Sen bana nefes değilsin.
Karanlık gece hepsi insanların gayrı.
Sen bana nur değilsin,belli.
Yara,bere,kağıt bıçak,his kesiği içim,yüreğim.
Sen bana derman değilsin,belli.
Sen bana ferman değilsin...



07.45 an ki, z raporu siftahlar zamanı.

ve seni düşünüyor yüreğimde selviler

 
Avucumda bir çivi.
Bir dağ başı,kan kızıl küçük bir krater gölü.
Hangi günahın falakası bu,hangi günahın sopası.
Ellerime kim ekti bu kutsal tohumları ki,
Işıldıyor yüzüne değen parmaklarım,
kalbine altın damlalar saklı karanlık kuyular gibi...
Avucumda bir çivi.
Pırıl pırıl pırıldıyor,yeni doğmuş annesinin göğsünde cenneti emen tertemiz bir çelik gibi...
Sandalsız bir kan deryası,
Ve kadersiz pabuçsuz adımları...
Acılar sızılar denizi ve zıplıyor katil balinalar dahi mutlu mesut yunuslar gibi...
Avucumda bir çivi.
Bahçemde saçları yıllardır kesilmemiş çimenler ve 
Peygamber develerinden hislerimi sırtlamış taşıyan kervanlarım,
yeşil kumlardan çöllerim var...


10.40 pembe panjurlu mavi pencerelerde rüzgar ile süzülen güneşli gümüş pırıltılı ipek ağlardan örme bir evim var; 
bir dut ağacı ve iki sincap komşularım...
güneş ısıtıyor yüzümü,
ve seni düşünüyor yüreğimde selviler...

6 Ekim 2026 Salı

yetim atlar aryası

 
- bu gezegenin her şeyden umman kardan çölleri de var...yalnız güneş değildir inan bizi yakan; biz yapan...

- sakladı ceviz içini sevdiğinden öteye,ve muz güneşi giydi yumuşacık saklı sandığının üzerine...
sakladıklarına inandılar...yalnız,nafile....
içini bilir her doğan güneş her çocuk öptüğü okşadığı yüzün oysa...
Kar yağıyor o hep anlattığın çölünde sevgilim,ve ben pencerenin önündeyim...görünmüyor içerisi,saklıyor karlı bir çöl manzarası bir tablo misali içerideki her şeyi...göremiyorum ne seni ne de gerisini,zamanın...
lütfen gel aç şu pencereyi...görebileyim bir kez daha en azından tüm dünlerimizi ve sevişlerimizi...
hangi pencere vazgeçer ki hem açılmaktan,
tertemiz soğuklardan,
o güzel aşk-ı havasından...


09.51 yetim atlar aryası.

* şiire dönerdi,ve sonrasında susan tüm konuşmalar...
anlamazdılar.


Sen diyar-ı istansın


Ak saç tellerinin sararıp düştüğü evimde odamın kaldırımları...
Düşlerin süpürgesi temizler her gün tüm dünleri.
Balkonda bir ağaç,kocaman bir saksı; içimde,
dalları yaprakları sararmış kurumuş bir fidan,
Ve onun da içinde umuttan,yemyeşil sürgünleri var...
Kuşlar,kuşlar ve kuşlar var gözlerimde uçuşan,
Ne zaman eylül olsa güneyde salonuma yola çıkan...
Eski bir binayı yıkıyorlar,kuşuna böceğine sormadan...
Nereden baksan bir işgal,bir katliam...
Ve sen ki;
Djed sütunum,
İçimdeki saklı arş'ım,
Sen ki;
Beş bin yıllık mezarların üzerine gözlerini her gece kapatıp uzanan,
Düşlerden bir ipek yolu,sevda parkı,cennetin ihtiyar tozlu ağacı ve kutsal beton merdivenleri bir aşk tapınağının,gözlerimde sanki...
Artık kısa şiirler yazmaya çabalıyorum,
Bazen buduyorum da buduyorum o kocaman açmış yeşil kollarından bir ağaç misali cümleleri,
Yine de,
Beceremiyorum kısalmayı,
Ruhum,yürüyerek üç ay süren araç çıkmaz yolların ardı bir yerler ülkesi...
Zerre zerre döküyorum derimi,bir yılanın istemese de dökülen hıçkırıkları gibi...
Nereden baksan bir işgal,bir katliam...
Ve sen ki;
Beş bin yıllık ruhumun,uzanıp kazıyorsun kazağım kolunda yusuf kuyumdan sana teslimiyetini,
Ve bulup bir ay'ın ışığı ile yıkıyorsun kurumuş bin yıl olmuş o çamurlu yüzümü,
Zehirlenmesek bari diye korkuyor avuçlarımız bazı belki,
Yine de ilk ve olacaksa da son kez olsun diyerek içimdeki yeminden koza kırıp uzanıp öpüyorum seni yüzünün sol yanındaki cennetinden...
Başka kelime dolduramaz içini o tanımsız huzurun güzel kokusunu...
Ve üzgünüm,
Affet beni.
Şiirim babil'in uçsuz bucaksız bahçesi;
Bacaklarından kesilmiş yuvasından koparılmış merhume bir buket ölü soğuk çiçek misali,
sadece saman ip ile elleri bağlı üç beş satır,
bırakamazdım inan senin o kutsal kucağına...
Dedim ya,
Üzgünüm,
Affet beni.
Şiirim kerbela; elini sımsıcak tutan ben değil içimde o umman sahradır,
Sen diyar-ı istansın,istanbulsun,
Ve sevda; devesiz,yolsuz,
dev demirlerden de kuşsuz,
ve hatta pabuçsuz,ömürde belki bir,
yürü yürü bitmez tükenmez kutsal bir yerdir,yolculuktur...
Ve her yol ilktir;
Belki vuslatı dahi yoktur,
Bilemezsin...

11.22 fedakar kutsal ızdıraplar ve dikenli tel yarası hatıralar ikindisi.

5 Ekim 2026 Pazartesi

Tırtıllar zırhını giymiş

 
Yarınlar için direnenler.
Soykırım olmuş,bağırıyorlar.
Hayır,üzgünüm,savaşacaksın,
Bekleyerek olmaz; korkmayacaksın sana gülümseyen ve adım adım seni almaya gelen ölüm ile,ölüme...
sen de ona gülümseyeceksin.
Kaç yuva,kaç bin karınca öldürdün kimseye sormadan sırf yanında seni durdurmayan bir arkadaşın da var diye oysa...
Yapma.
Yarınlar için direnenler.
Soykırım olmuş,bağırıyorlar.
Ağaca çıkmış üç maymunlar krallığı.
Fıstık ekmek ile besliyor yukarıdan tüm kölelerini.
Unutmuş yerde aç aslanlar kimliğini ve kendilerini.
Bitmez sonsuz balıklar denizi,bir masallar senfonisi...
Yarınlar için direnenler.
Soykırım olmuş,bağırıyorlar.
Tırtıllar zırhını giymiş kelebek olmuş,ellerinde kılıç kaçıyorlar göklere.
Düşler; unutmuş kutsal meyvesini,sadece bir korku çiçeği açmış saklanıyorlar en ama en içlerimize.
Altın kafes.
Baldan bulgur.
Unutmuş kibirde sahip;
Ya benim özgür göklerim nerede...?


11.22 varoluşsal zarlarım yuvarlanıyor dağlarımdan aşağılara...
dur duraksız şanslar ve lanetler,ardı sıra...

4 Ekim 2026 Pazar

Aşka kesilen kuponlar

 
Aşka kesilen kuponlar çekmecem.
Göğsümün sol yanı,gömleğimde mektubunun zarfı gömülü cebim ve yüzünün duası bir resminin kabri avuçlarım...
Haftalar boyu makas,aylar boyu kalemler heyecanım,
Kitap kokum,gazeteden yüzüme değip düşen vitaminsiz mürekkep harflerim,
Aşka kesilen kuponlar çekmecem.
Hangi şiiri okusam fısıldasam ardından uzanıp omzuna kulağına,boynundan koklayıp seni acaba;
Kimi sövsem,kimi dövsem tutuşur gözlerinde közlerimiz,
Kimi öpsem çeker kıskanır yumruklarsın karnımdan bir kez daha beni,
Hangi çiçeği koparsam senin için,hangi çiçeği koparsam çiğnesem daha güzel kokar huzuruna acaba nefesim...
Aşka kesilen kuponlar çekmecem.
Kaç ay çeksem çilenin yayını,
Saplanır köklenen yeşil yaprak vermiş diğer okun üzerinden parçalayıp yüreğime bir kez daha yeniden ve yeniden eros'dan sen dileği,oku...
Aşka kesilen kuponlar çekmecem.
Kaç ay çeksem çilenin yayını,
Senin olurum acaba peki ?
Yada benim olursun,ocağından tutuşturup sonsuzluğun ateşini...


01.01 fin bahçesi.

Selam olsun göğe,yıldızlara

 
Selam olsun göğe,yıldızlara...
Öncelikle kalbini kırdığım her eşsiz yıldız tanesinden özür dilerim.
Af dilemem,dilenmem ama asla,
amacım asla kötülük değildi,değildir...
Kalplerimizi kırabilecek kadar tanıyabildiysek şayet birbirimizi;
Tanırız ve biliriz eminim,birbirimizi...
Şükürler olsun,ey Tanrım,tanıdık sevdik birbirimizi...
Selam olsun göğe,yıldızlara...
Öncelikle kalbini kırdığım her eşsiz yıldız tanesinden özür dilerim.
İkimiz,sevgilim;
Tanrımın zerresiyiz...
Yürüsek ya dünyayı elele seninle,haydi durma tut ellerimi...
Sahrada duralım,kurtaralım yusufu...
Kızıldan bir denizde yüzelim sevişelim;
Hint kumaşı bir okyanusta balinaları,uzanıp yanağından usulca bir akşamüstü öpelim...
Selam olsun göğe,yıldızlara...
Öncelikle kalbini kırdığım her eşsiz yıldız tanesinden özür dilerim.
İnanın,hiç istemedim...
Aynalar yüzüme tükürüyor geceleri;
Kimin ahı bu kavrulan yüreğim,dudaklarım...
Kimin mutluluk gözyaşları bu altında ıslanıp seviştiğimiz yağmurlar...
Durmadan uzayan elele geceler ve ağlamış ıslak gözlü yollarda arnavut kaldırımlar...
Sis mi duman mı yüzüme bakmayan gözlerindeki hüzün,o kızgın keder ?
Gözlerini kapatıp dudaklarıma teslim olan dudakların sorsam kimbilir neler neler ağlar...
Selam olsun göğe,yıldızlara...
Öncelikle kalbini kırdığım her eşsiz yıldız tanesinden özür dilerim.
Uzat elini,teslim ol haydi,karşı durma,bırak uzan sal gizli akıntılarıma kendini...
Teslimim oysa taa en başından bu yana sana.
Selam olsun göğe,yıldızlara...
Öncelikle kalbini kırdığım her eşsiz yıldız tanesinden özür dilerim.
Büyük konuşmuştum ama,
Hakikattir,
Söylemeliyim,
Affet,bir kez daha,bir kez daha affet kalbinde beni;
Uyumaz aklım yoksa,uyuyamaz,bilirim,
Kapatamaz gözlerim kendini,bırakamaz ellerim ellerini,bin yıl uyumasa dahi...


00.34 fin.

* dalga geçilmiş yıldızlardan yük salıyorum fezada sana...

Ruhumda binlerce ölünün ardı

 
Ey Hak;
Ey Hüda,
Sekseninde bir dedeyim sanki,
Ve iki kırklık peygamberin kabri çiçek açmış içimde.
Ruhumda binlerce ölünün ardı,
dans eden ruhların cennetlerine kavuşan neşesi bir çocuk bahçesi...
Bir gül sen,
Bir gülsen,
Değişir her yer ve her şey...
Kafam,atlası olmuş tüm gezegeni sırtlamış taşıyor içinde,
Kafam,nuhun gemisi her gün yeniden doğan şu yalancı kıyametlerin...
Susadım,
Eğildim,buzdan kırıp tüm tunayı içiyorum...
hania rani'nin parmaklarını dinliyorum.
Bir gül sen,
Bir gülsen,
Değişir her yer ve her şey...
Bir volkan,bir dağın eteğinde doğan ve acımasız korlardan şu cehennem,
Bahar vurur,yeşil açar,cenneti bulur avuçlarından sonra bu karun misali heyhat ve zengin nemli toprak...
Ey Hak;
Ey Hüda,
Sekseninde bir dedeyim sanki,
Ve iki kırklık peygamberin kabri çiçek açmış içimde.
Kabirde toprağımı ısıtan güneş,
Ey karanfil,ey kasımpatı,ey ısırganlarımı tenimde büyüten yağmur,
Eğil ve öp beni,acıyan yerlerimden tek tek...


20.02 simetrik öpüşmeler sahili.

3 Ekim 2026 Cumartesi

güneşe bal sıvayan bin arılar manifestosu

 
Karşımda benden habersiz yere düşmüş ve toplanmış bir satrancın tahtası...
Bilmeyen eller toplamış herkesi ve taşları belli...
Sanki bir düğün var tahtada karşımda,bir oyun meydanı;
Bir çiftetelli başlamış misali,
Tam da tüm nazlar ve oynamam inatları düşmüş çoktan zamanı,
toplanmış ortaya her taş ve herkes,
Ve meydan olmuş bir mahşer meydanı...
Oynuyor atlar ve insanlar,yakıp tutuşturup o soysuz bütün kaderleri...
Elimde ağzı kapalı camdan bir zehrin şişesi,
Dayıyorum da ağzıma dayıyorum,
Aynadan yüzüme düşen yalancı ölümlerin gölgesi,
Ve büşra kayıkçının parmaklarını dinliyorum...
Karşımda benden habersiz yere düşmüş ve toplanmış bir satrancın tahtası...
Bilmeyen eller toplamış herkesi ve taşları belli...
Ve peki,hangi günah öper seni yüzünden sarılıp uzanıp anasından henüz doğmuş kutsal seherindeki şu kadim güneşi...;
Söyle...


22.27 güneşe bal sıvayan bin arılar manifestosu.

Padişahın sağır katil urgan ipleri ve şehzadelerin günahsız düşleri...