esir damlaları büyüttü su verip göğün hapishanesinde bulutlar...
sustu; yaslı, karalar bağlayan ve geride kalanı bekleyen o yüreği vefa kavanozu yağmurlar...
elleri kelepçeli bakışlar uçurdu,
şehirde balık kokan o gül yolu kıyılar...
adımların kavuştuğu güne düştü anılar...
ve hatıralar ,hatıralar...
eller sustu,dil yumruk olup küstü...
Ve bu şiire bilinmez bi haller düştü...
evet O şiir...
17.57 tozlu günlükler sandığı -onüç-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder