hemhal

 

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Kafamda tayyareler uçuşuyor eylül leylekleri misali; onlarca,yüzlercesi belki.

Düşler püskürmüş karahindiba tohumları gibi,

Süzülen beyaz periler gibi...

Ağlamışlar,yağmurlar...üzgün bulutlar gibi...

Can suyunu içmiş seher çiğlerinden,çiçek yaprakların bardaklarından belkide.

Filiz vermiş güneşe rağmen üşümüş kahverengi topraklar...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Arılar dolaşmış tepemizde,etrafta...biz bilmeden.

Arılar ölmüş sanki uyuyakalmışlar gibi hafif ve yorgun,o güzel çiçeklerin içlerinde...

Cenazeler,dualar ve tüm o lezzetli yemekler; 

öksüz kimsesiz kalmışlar...

Ve susmuşlar...

sanki dilleri kaçmış ve kaybolmuş küçük bir çocuk gibi...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Tenime düşmüş nefesin,ruhun önce,

Gökten yüzüme düşen o bir damla arı su gibi...

Tenime,etimin ardına süzülüp akmışsın sanki;

İçime,derinime değmiş karışmışsın sanki,gibi.

Tekdüze,aynılık,değişmezlik...

Yaldızlı tacı mı olmuş acaba başarmanın,huzurun.

Anlamamışım...

Hiç,hem de...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Yerini bilmeden sevmişim belki;

Nepali,Marianayı,kabrini en güçlü aslanların,o en güzel mısraların...

Hemhal olmuşuz seninle.

Hiç bilmeden,farketmeden.

Bir kabre sığar mı kalplerimiz peki seninle lütfen söyle...

Bir ömür sürer mi yada şu yaşamak saklambacı...?

Ben seni bulayım sadece,izin ver;

Sen sobe de,vur duvarıma elini farketmez inan...

Senin olsun tüm kazanmalar,

Umrumda değil inan...

Ucuna bir damla merhem sürdüğünü hissetmek,bilmek dahi inan,

Kalbimin içine sapladığın hançerde,henüz kanamaya devam ederken bile bana yeter...

Dostun gülünü unuttum artık,önemi yok,üzgünüm;

Aşk'ın hançeri ve içimde kanayan yanan o tatlı sızısı bana bir ömür yeter...

Karınca katarım,

Karınca yüküm,

Son bir bakışın,son bir kırıntın bana sonsuzluğun devrinde her daim aş'tır,yeter de,ve artar...

11.33 çeyrek mi tam mı takma telaşı bir bakışın rüyamdan bana miras.oysa bir mısran,heybende uğruma saklanmış bir cümlen,beni eder bu dünyaya hükümdar...

* bilezik mısralar vakti bir zaman oysa yaşamak denilen.

merhum gözler andromedası

 

" bir karınca; kalktı kükredi önce,tuttu kaldırdı ve bir balinayı tek lokmada yedi...Duysalar dahi,buna ne karıncalar kervanı ne de balinalar inandı.

Sadece güldüler...

Sadece güldüler..."

Etten bir uzay gemisi idi; başka bir galaksiden,başka bir evrenden,başka bir zamandan sanki...Başka bir dili vardı belki.

Anlamadık...

Anlayamadık...Sanki...

Ve belki...

Güzel uyusun desem,eminim uyumaz o;

Ruhu şad,devri daim olsun.

09.04 merhum gözler andromedası.

tozlu günlükler sandığı -yirmisekiz-

 

bir şiir düşer yere,benim de gözümde kalır mutlaka şiirden birkaç mısra; damarıma basar,kanıma işler muhakkak bir satır,bir cümle...aklımda kalır birkaç mısranın mutlaka yankısı...her şiirde beni yakalayan birkaç kırıntı parçasını parmak uçlarımdan toplar tadarım dudaklarımın ardında...

şiir kumaştan mendil,bir ucu yüreğime asılı...doğru,ve her şiir kumaştan bir mendil...kenarından birkaç işlemede takılı kalır gibi bakışlarım,bir yada birkaçında o mısraların kalır mutlaka benim de aklım...

gri dudaklarınız susmuştu zalimliğini,
hapsedip dilini...

çatlamış dudaklarınızın omzundan kayıp düşen askılı bir elbiseydi sanki avcunuzda sımsıkı sakladığınız, şu zaman dedikleri...

dudaklarınızdan beyaz düşse bir siyAH uyanıyordu,
ve siyahı soyunsa dudağınız, beYAZ'a düşen bir kiraz kızarıyordu alev alan gülüşünüzde...

ah çeken yazların,ve tüm siyah beyaz fotoğrafların hatrına,dudağınızdan gri bir akşam batıyordu kıymık gibi elimize...

el ele sızılar kahvesinde, balıkçıların deniz kokan yorgun nefeslerinde demlenen çayın eşliğinde...

08.50 tozlu günlükler sandığı -yirmisekiz-

Umut garım,ve kalkan son tren

 

- peki illa öldürmek mi gerek bir ressamı,bir yazanı; büyüsün diye içinden doğup taşan tüm o güneşleri,yıldızları ve yazdıkları...?

- ey bilmezler ordusu,yaşamanın düşmanı katil insan; neden sevmezsin taze gençliği,yaşayan eti söyler misin...neden illa öldürmelisin sen kutsalını...neden mezarlara bırakırsın mesela en içten sarılmalarını...bilmiyorum inan.

ey bilmezler ordusu,yaşamanın düşmanı katil insan; 

neden uzanıp öpmezsin yanardağ eteklerinde sıcacık toprağa dayayıp yüzünü uyuyakalıp ısıttığın o sevgilinin sıcacık dudaklarını...

Neden capcanlı yaşayan taze etinden bıçak ve terazin ile kesmek zorundasın ki tüm o masum günahlarını...

İnan,bilmem...

08.32 Umut garım,ve kalkan son tren...

"Belirsiz kayıp"

 

Belirsiz kayb'ım;

Sen gelmeden önce kahverengi idim ben,

Topraktan,toprak kahverengi bir tohumdum sanki.

Sen geldin; baharınla ve yağmurlarınla...

Kabuk çatlattım,kabuk kırdım,filiz verdim seninle.

Seninle yeşiller açtım,yeşil oldum...

Sen çektin gittin sonra yalan yanlış bir cemre ile;

Senin olmayan bir bilet ve limanla...

Güneşler çekti gitti seninle ve sonra...

Ben yalnız,tek başına bir mavi kaldım,

Yeşilden düştüm zamanla...

Şimdi ömrümün karlar zamanı sevgilim;

Belirsiz kayb'ım;

Beyazlar yağıyor zamanın göklerinden saçlarımıza.

Bulutların takvim yaprakları düşüyor gün be gün sanki huzurla yağan kar tanelerine dönüşüp...

Yırtılıyor bulutlar yüzünden,beyazından tüm pişman vedaları gibi güzel sevdaların...

Aşk katarı'm...

Yılda bir ancak görüp elimi sürdüğüm,

ipek ruhlu'm,

bulunmaz hint kumaşı'm...

Belirsiz kayb'ım;

Sen gittin...,

Öksüz kaldım,düşsüz kaldım.

Yıldızlar da terketti gecelerde göklerimi,

Yıldızsız geceler gibi karanlık,

Göz gözü görmez bir çöl gecesi,yusuf kuyusu bir siyaha uyandım...

Belirsiz kayb'ım;

Sen gittin...,

Kurudu bin renk gül bahçem,

Taşsız,uçsuz bucaksız bir kabre kaldım...

08.14 ağzından boyalar akan,rengarenk söven ey güzel kuşlar...

içimin zarfsız mektupları

 

Altın sırçalı bir bardak elimde işte.

Bir çay molası gülüşünün hayali ve yorgun gözlerimde...

Kimsenin kimseyi düşündüğü yok bi devirde,

Yüreğin dövse,yüzün sövse de,

Yine senin'im,

Lüzum yok dudaklarından kağıda bir çiğ tanesi dahi düşürmene;

Sen ki,esirgememiş yağmışsın kalbini...ağlamışsın.

Aslana döner yüreğim o an;

Tanımam kendimi dahi,

Kükrer zelzele olurum taşına dağına yurdumun bile,

Parçalarım o mavi koca denizi,okyanusları dahi bir bir,o bir damlan uğruna senin;

Kafesimi kırar,

Firarisi olurum kanım ile mühürlü de olsa tüm o kadim yeminlerimin...

Tanımam kendimi dahi,

Aslana döner yüreğim o an;

Ve özümde tohum,o canavara suretim...

Altın sırçalı bir bardak elimde işte.

Bir çay molası gülüşünün hayali ve yorgun gözlerimde...

Kimsenin kimseyi düşündüğü yok bi devirde,

Elin elime değemese de,kaçsa,saklansa da,

Yine senin'im,

Yüreğinin mavi mağarasından,suyunun sesi ve yankılarını duyuyorum tüm fısıldadıklarının,inan;

Dudaklarının kapısı kapalı,ve anahtarsız kulpsuz gözlerin,

Dedim ya,olsun,

Yine senin'im...

Yine senin'im...

08.57 içimin zarfsız mektupları...

ve zarfı,eski gazeteler yalnız bana fısıldayan,o buğulu gözlerin...

tozlu günlükler sandığı -yirmiyedi-

- bilinmez diyarların adımlarıydı yüzümdeki susuşum...

bil/inmez yıldızların oyunuydu kardaki şu güneş üzerimizde belkide...

bilemedik asla hangi yalana inanmalıydık daha çok yada hangi yalan daha çok sarılınca ısıtırdı yüreğimizi...

08.26 tozlu günlükler sandığı -yirmiyedi-

tozlu günlükler sandığı -yirmialtı-

 

- Ağlama! Hayat demiştim; bir çocuğun reçelli parmağını yalamak kadar....
Ağlama !

- sağlama! hayat demiştin; bir çocuğun reçelli parmağını ağlamak kadar...bu sebep neolur, dağlama...

08.02 tozlu günlükler sandığı -yirmialtı-

tozlu günlükler sandığı -yirmibeş-

 

- " Kaç savaşa döndün sırtını,

yakılmasın diye şehirler?
kaç ordu yuhh çekti ardından
kaç sevgili caydın sandı..

zor/DUR bilirim.. Sokup ellerini cebine, galibi olacağın savaşın yenik kumandanlığına yürümek..

Yürüdüm..
KİMe ne? "

- zor, zor/du.. .

zor ,durdu hep elimizde susup bekledi tüm heyecenlar titremelerini...

zor, zordu ...

ve kimse sormadı zaferini
terk eyleyen yere eğik gözleri
gazi adamı...

zor, sordu ...
ve sonra,adam,tüm cevapları sustu yüzüne...


07.51 tozlu günlükler sandığı -yirmibeş-

tozlu günlükler sandığı -yirmidört-

- sen söylediysen doğrudur diyecek onlarca kalabalık varken ardında,birde benim söyleyişimin rahatsızlığı ürpermesin teninizde...

müttefik mASAL farkı olsun buda muskamızın içinde saklamak üzere o zaman ve boynumuza gizlenerek göğsümüzde yaşamı asılsın...

Ve sonra;
kalabalıklar yüzüyordu ardısıra yüzünün denizinde...
aynasızdı avuçlarının ayası...
göremiyordu ellerinin çizgilerinden mısralar hizalayanları...
kalabalıklar yüzüyordu ardısıra yüzünün denizinde...
o hala ıslak bir çöl sanıyordu teninde dalgalananları...
sırrı dökük,gülüşü sökük bir yüzün tamlayanıydı sanki dudakları...
öpüştüğü düşlere anlatıyordu nefesinden fezasız uzakları...
gülüşünün bileği burkuk adımlarında ıslanıyordu güneşe söylediği serin yalanlar,
ve ne zaman gün düşse,o geceden yıldızlanan göğünü çalıyordu incecik bir elbise diye...
yakışıyordu tüm topallamalar göğsüne...
yürekten geçen her sızı onu kıskanıyordu al kırmızı şiir renginde...
yüzü sevda,yüreği onb/eşine hasret denginde...
kalabalıklar yüzüyordu ardısıra yüzünün denizinde..
sarıya dönük zarflardan katlanan geminin güvertesinde,
kalabalıklara yüzüyordu yüzünün balıkçı çizgilerinde...
gülüşü rüzgar,tavrı kurt kapanıydı söylediği sessizlik ezgilerinde...
adı yalnızlıktı kadının...
adı tansızlıktı adamın...
ve kalabalıklar yüzüyordu ardısıra yüzünün denizinde..
adam oltasındaki iğneye bir mısra hançerledi,ve uzandı tuz kokusu dizlerin gökyüzüne...

15.26 tozlu günlükler sandığı -yirmidört-

tozlu günlükler sandığı -yirmiüç-

- elbet bir duyan vardı,olacaktı...

bunu hep biliyordun...
yada ıslak gözlerle ekmek kırıntılarını parmak uçlarından topluyordun...
dudakların,kelimelerin gırgırıydı belkide...
ademoğullarının düşürdüklerini cebinde kağıtlarına topluyordun...
fakat,
elbet bir duyan vardı,olacaktı...
bunu hep biliyordun...

oysa olduğunuz yerde sayabilmek için dahi yalnızca ,biz savaşıyorduk...
üstelik bu savaşın adını mutluluk sayıyorduk...
ve ruhunuz duyup titremesin diye,
biz ruhunuz bile duymadan ağlıyorduk...

12.35 tozlu günlükler sandığı -yirmiüç-

tozlu günlükler sandığı - yirmiiki-

 

mantık,hisler ve gerçekler...aslında tek bir anneden,tek bir yerden doğan üç düşman kardeşler...

aslında yazılan, mesele olmaktan çıkıp sadece yürek atışlarından toplanmalı.

yazmak yada yazmamak...ve aradaki kocaman insanı delirten o mesafe...

kim yazma diyebilir yüreğe?
- kim diyebilmekten mahrum bırakabiliyor ki kendini...

durdurmak,artık herkesin sahip olduğunu düşündüğü bir hak oldu çıktı zihinlerde...

"yaşamak denilen şu şey" işte...

12.34 tozlu günlükler sandığı - yirmiiki-

tozlu günlükler sandığı -yirmibir-

 

bir dileği sustu sonra o küçük peri...
bir dileği susuştu ve tutuşan üşümüş elleri...
bir dilekten bir dileğe hayal kurdu önce ıslak gözleri...
sonra kapandı dudaklarının yumuşacık kapısı,
ve sonuncuyu sustu dili,
ısırdı; hiç ama hiç bırakmadı...

12.30 tozlu günlükler sandığı -yirmibir-

tozlu günlükler sandığı -yirmi-

 

- iki'nin ironik iması güzel düşünülmüştü..
noktanın biri terkedip gitmişti sonsuzluğunu...
sırta alınası yoklukların tümüyle göçüldü sızı diyarından...
emanetler bırakıldı en yalanından...
yalnız bırakıldı dilde zaman,hasrette heyecan..
nakit harcandı cebinde biriken vakt-i zaman..
ve bir cep saatinin arkasına kazındı gökte tan.. .
'' gidilmeli '' dedi inanması güç olsada vicdan...
ten ağardı,tan kızardı utancından...
'' elveda '' dedi et koparken tırnaktan...
şeytani acıların koparılamayan isyanından...
dilinde ıslatıldı tüm sızılar...

'' elveda '' dedi et koparken tırnaktan..

elveda...
el veda.. .
el v eda..

12.20 tozlu günlükler sandığı -yirmi-

tozlu günlükler sandığı -ondokuz-

 

- cevabı biliyor musun ?
cevap,belkide cevapların hiç olmadığı gerçeğidir...
mezarsız ölüler gibi,yada merhumsuz tabutlar gibi...
bir eksikliğin tadı hep dilindedirmiş gibi...
o tat ne yapsan da hiç geçmezmiş gibi...
hep orada seni beklermiş gibi...
nedenine bir cevap doğurmadı nefeslerin belkide henüz...
cevap,belkide cevapların hiç olmadığı gerçeğidir...
kanatları olmayan,kapısı kırık bir kafes gibi,
bir yanı hep eksik sanki gökte gülüşünün...
yerde ağlamalarının...

n/eden bilinmez...

11.59 tozlu günlükler sandığı -ondokuz-

tozlu günlükler sandığı -onsekiz-

- her ölünün dileğiydi duyamadığımız,

keşke biraz ölsem...
gülümeyip gömülsem...

yorulmak senin hakkındır,
teninin toprağını, avuçlarının terinden sulayıp yüzünde yorgun gülüşünün şemsiyesini açman...sonra gök gürültüsüyle yüzüne ağlaman...

her ölünün dileğiydi duyamadığımız,
keşke biraz ölsem...
gülümeyip gömülsem..

14.13 tozlu günlükler sandığı -onsekiz-

tozlu günlükler sandığı -onyedi-

 

yalanlaşıyoruz git gide ey zaman,ey güzel yüzlü devir...
yalan yaşıyoruz ey zaman,sen düştükçe...
korkakça seçilen susmalarda katili oluyoruz bilmesek de tüm o kaybolmuş kadim mezarların...

11.27 tozlu günlükler sandığı -onyedi-

tozlu günlükler sandığı -onaltı-

 

hepsi bu ile biten,yarım kalmaya mahkum edilen tümceler akıyordu dudaklarını uzatıp tadına baktığın şu soğuk dereden...

hepsi bu ile bitmeye direnen,dilinde demlenmiş yarım bir türkü gibi,sonu eksik bir yapboz'du ağzında derenin soğuk suyuyla üşüyen...

düşün ki,bir düşü katlıyor karalanmış kağıtlarından çocuklar...
biri uçak,kimi gemileri uğurluyor küçücük ellerinden...
düşün ki,seninki uçmuyor...uçmak istemiyor...ayağın dibine sokulurcasına adımlarına çakılıyor...
ve demir kuşların çığlıklarından susuyor kağıt kanatların senin...

düşün ki,buzların üzerinde uçamayan
bir kuş üşüyor...
düşün ki,titriyor nefeslerin...

sonra bir gül ölüyor bakışlarından aşağıya düşüp...

yüzün ki,sonrası yok gülüşler mezarlığı...

11.20 tozlu günlükler sandığı -onaltı-

* On ve altı...

tozlu günlükler sandığım -onbeş-

 

cahilliğim... ,
yine bilmeden içilmiş,
acısız kaygısız
bilmemezlik iksiri'm...

Kimsenin bana anlatamayacağı,

o gerçek, 

gerçeklerden ekili Cennet'im...

10.57 tozlu günlükler sandığım -onbeş-

" Cé Hé Mise Le Ulaingt..."

" Cé Hé Mise Le Ulaingt..."

üzerinde yeşil çim tanelerinin bittiği harfler ülkesinden yazıyorum sana sevgilim;

Hani şu suların başka aktığı,kuşların başka,rüzgarın başka estiği diyarlar...

Çocuklar büyümüş bizim zamanımızdan doğup yürüyüp,

artık ellerinde kılıç ve kalkan,

göğüslerinde armalar dövülü ışıl ışıl parlayan gözlerimizi kamaştıran güneşin ilk ışığı misali çekiçlerin şiiri ile işli zırhları da var...

Zamanın kumları esiyor artık gözlerimize sevgilim,

İncecik şal mendilini sar yüzüne,

ve kıs gözlerini,kumların altından rengi ile kuru kışımıza...

Söylesene; sardı mı yaralarını,yaralarımızı vakit denen merhem...istediğin gibi...

Ayıp olmasın yapan bakan gözlere diye,

bir çatal tadına bakılmış,ince bir dilim asır tabağımda; ve durmadan kanattım koparıp kuruyan kutsal kabuklarını her gece her iyileşmenin, o bitmek tükenmek bilmez pişmanlıklar kaşıntısında...

Hala aynıyım biliyor musun,söylemiyorum yalnızca kimselere...yine dönsem o aynı günlere,o dünlere,inan daha çok savaşırım,daha çok ölürüm bu sefer; daha hafif ve daha huzurla ölebilmek için belkide...

Denizdeydim,denizin elini tuttum gözlerine baktım uzun uzun insanların yaz zamanı...ve tüm teşekkürleri geriye çağırdım huzurlar kümesinden,

Uçuşan sonsuz ruhlar damından...

Adına ne dersen de sen...ben kendi bildiğim,kendi seslendiğim adıyla çağırdım içime yeniden her hissi,her kırıntıyı...

Bileğimde,camları kırık durmuş bir kum saati...

Dilimde durmuş zaman,

Yüreğim terletilmiş terkedilmiş,yer yer taşları dökülmüş bir köy evi...ve odalarım yemyeşil çimler,arıların ektiği renk renk yaban kır çiçekleri...içimde bir bahar,içimde kocaman ama kocaman cennetten çalınmış bir mayısın kırları var...yine de ıslak,içine üşümeler açsa bile yine de çıplak ayak,yine de özgür,yine de sonsuz ve demirsiz,zincirsiz...

10.12 içimde fırtınalı bir deniz...lacivert bir hüzün...

İçimde,hangisi kaç yaşında bilmediğim,bir türlü hatırlayamadığım iki ağaç var sevgilim; 

Ve içimde sonlar atlası bir sefer...,sevgilim.