Biberiye kentler kabri

Biberiye kentler kabri.

Üflesen bir fırtına düşer gözlerinin eteklerinde gönlünün güzel dağına...

Gülsen,bi gülsen,

Bahar doğar yeşili öper yüzünün taze dalında...

Aşk,mevsim olur avuçlarının sıcacık takvim duvarlarında...

Dudaklarına gerdiler,çivilediler beni,

Kelimelerini diktiler kaldırıp toprağıma,

Fırlatıp attılar sıcak kanımı ve merhametsiz savurmalara...

Biberiye kentler kabri.

Kekik kokulu dualar sarıp okşar sızlayan göğsümde kalbimi,

Gelmesen de,

Yine de sen tutarsın uçuşan kurtulan ruhumdan ellerimi,

Düşün yeter de artar bile bana,

Olmasan da olur,yani...

Acı çaylar bahçem,

Bahar sonum,

Kan yıkayan,yüz üşüten yağmurum,

Sen benimsin,

Ben senin;

Merak etme,

Her sapkınlıktan bin ışık yılı uzak her kelimem ve harfim,

Sen benimsin,

Ben senin;

Aborjin dilim,kalbim,

Yalan bilmez göğsümde nefesim,

Tut elimi,sarıl gövdeme haydi,

Bu son reverans,son dans,

Düşünmeye an yok kalmadı da daha artık,

Durma,tut elimi,düşüp aşk'ın kabrine ölelim...

Biberiye kentler kabri.

Yeşilden bir cennet örtsün kekiklerden,gelinciklerden üşüyen açık kalmış üstümüzü...

Elele,dudak dudağa,kapatalım gözlerimizi...

09.46 son dua.