Yekpare kayaydım.
Gördüm seni.
Dağıldım.
23.52 gökten üç söz düştü.üçü de suskun bir kuştu.
Kaçıncı yeniyim bilmem hiç.
Yada ne kadar değeri var eskiliğimin.
Karanlık sabahlar vakti bir gülüş var kuruttuğum,
köşedeki kitabımın arasında.
Kaçıncı yeniyim bilmem hiç.
Ne kadar değeri var içimden okuyuşlarımın.
Bilmem hiç ne zaman ölünür.
Ne zaman gülünür acaba.
Kaçıncı yeniyim,
Kimin eskisi yada.
22.32
Nazımıyım sevdanın,
Ellerinin kokusu memleketim.
Yurduna sürgün bir güvercin o uzaktaki damda.
Ve gururdan parmaklıklar ardı bir cennet buğusu karşımdaki camda.
Nazımıyım sevdanın,
Memleketim ılık yüreğin.
Kekik kokusu esiyor bakışlarından rüyalarıma.
Sırtımda serince bir yayla mutluluğu,
Uzanmışım düşüne,
Yüzümde saçma sapan bir gülümseme.
Nazımıyım sevdanın,
Memleketim yeşil kazağın.
Yüzümü yalayan kuzuların sesi gülüşün.
Cebimde kurumuş çayır çicekleri,
Kitabı saçların bir sevda oysa kıyamadığım.
Radyoda dam üstü bir türkü,
Yılanı öldürseler,
Ve sesi merhem bir akşam üstü hayalin.
Nazımıyım sevdanın,
Memleketim parmak uçların.
Sıcacık göz yaşların...
Yanağından kaburgama tuzdan bir köy yolu ağlayışın.
Ağla ağla ve ağla...
Uyu kalkmadan hiç ölümü öpercesine saçlarından.
Nazımıyım sevdanın,
Memleketim yürümelerimiz...
Öksüz uzaklara ağıt yüzümde tüm yoksul gülmelerim.
Göğsümde benden büyük bir ağrı var.
Hayalet ağrılar sulanıyor beynimde fidan fidan.
Nazımıyım sevdanın,
Memleketim mektuplarında avuçlarının kokusu.
Mezarsız bir ölümü giyiyorum üzerime kefen diye.
Rüyalarımı sisler siliyor gecelerimden,
Uzanıyorum uzanıyorum,
Dokunamıyorum,
Doğduğum yere,
Sana...
22.23 sürgün bir dem tadı akşamda.
Kuşlar toprağa gömdü başını.
Başladı saklambaç saymalar.
İnsan insanı çaldı günden.
Su soyundu,ağaç utandı.
Kuşlar toprağa gömdü başını.
Başladı sek sek koşmalar.
İnsan insanı söktü ipinden.
Güneş öldü göğünde.
Gün diz çöktü.
Aş çürüdü,azık sürgün yedi.
Kuşlar toprağa gömdü başını.
Başladı sabahın ilk ışıkları.
El yandı.
İs kokusu bir dün gülüşünde usulca sallandı.
21.49 kenef hayalleri başımda.
Göğü deldi insan.
Fezaya savruldu merakı.
Gözleri kördü aklın.
Elleri nasır ruhların.
Göğü deldi insan.
Mermiler karaladı tüm beyazları kağıtta,
İnsan yaktı insanı.
Göğü deldi insan.
Kibri mezarlarını kazdı zamansız ölmelerin.
Yayladan bir kuş uçtu,
Ve vurdu tüm güzel uçmaları gökte insan.
Kanadı toprak.
Yağmur paslandı.
İnsan insan karaladı.
Göğü deldi insan.
Gök ağladı...
23.21 hangi ciğer nefesine savaş açar ki ? Binlerce yıl geçti...ama öğrenmedi insan...kendini sevmeyi...kendini bağışlamayı...sarılmayı...söylemeyi...binlerce yıl geçti...insan bir tırtıl kadar yürüyemedi,bir arı kadar düşleyemedi balı...
Hangi ciğer nefesine savaş açar ki ?
