kalbimde ateş karıncaları

 

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Rüzgarların,o camdan dallarını asla sallayamadığı.

Ve değirmene çalışan kör ateş karıncaları.

Artık pek havalı değil,unutulmuş ve biraz da;

Ben aliminyum folyo parlayan zırhında don kişotu kalbinin,

Ve Sen bir koalasın gökteki bulutunda okaliptüs yaprakları arasına sımsıkı sarılı...

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Martıların çığlıkları geçemiyordu ve artık o havalı yepyeni siyah camları,

Mordu en sevdiğin renk o vakitler,

Şimdi neye çalar avucundaki,kalbindeki kıymetlin bilmem hiç.

Söyle,fısılda,üfle lütfen olur mu...

essin gelsin bi umut,bi yel ile ataş ile is ile duman ile ve yahut...

Camdan dev değirmenleri vardı şehrin.

Tırmanılmaz,öldürülemez denilen.

Tozlu sesler güzel hala merhem misali kulağımızda sensiz kutsal radyo gecelerde...

Özlemişim; kendime dahi itiraf etmesem bile.

Sustum,

İçimde kabir azabı,çekildim bir avuç,küçük kalbime,

Kimseye söylemedim,

Resmini öptüm ve yattım yine...

*oysa ben seni en çok o ateş karıncalarından kaçırdım,sakındım,sakladım...

11.21 kalbimde ateş karıncaları.