Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Ömür yaprakları düşüp dökülüyor zamanın kılıcı dallarından.
Keskin ve üzerinde güneşin ışıkları dans ediyor;
Adı cesaret,ahsız gülümseyen akan sızan kanın etinde eskiden delikanlı tüm o tozlu yüzlerin...
Yoruldum da artık seni böyle derinlerinde bu kadar üzmekten...
Hasret güzel ama,vuslatı o rengarenk ipler asılı dalına hemen öreceksen...
Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Onların doğusu; caponun batısı bir yerlerden.
Bahçede çamaşırlar yeni asılmış,rüzgarlar ve sahte çiğler yağmurunda,
Ve dans ederken tüm beyaz çarşaflar yeşil çayırların ılık halısında uzanırken mandallar...
Sen düşersin aklıma,yuvasında artık duramayan kanatları henüz çıkmamış ama çok kaşınan bebek bir kuş gibi,
Atılırım o sonsuz güvendiğim göğe,ve o sonsuz rüzgara,
Sen düşersin aklıma; avcuma yuvasından düşen şanslı bir bahar,kuş gibi...
Orta dünyam.
Doğu'mun neresi olsa da ey ne de güzel; hiç bilemediğim...
Yanar toprak,ateşler içinde ve tüm o güzel ağaçlar da sonra;
Kaçar herkes ağlaya ağlaya,lakin yine de dört nala.
Neden ulan neden...diyesim gelir de,susarım...demem...
Ben kalırım,
Ben kalırım yine de,sen merak etme.
Bir avuç toprak ve kokusu sürülü avuçlarıma da;
Miras bana on bin yıl ve binlerce and ver diyen kadim kutsal dudakta...
11.52 can yakan nefesler vakti.pişman öpüşmeler saati unutulmaz sararıp solan ama yine de kitap aralarında saklanan o kızıl akşamların,o batmaz güneşlerin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder