rüyaların astronotuyum ben...

rüyalarımın astronotuyum ben...
yeni tutmaya çabalamana gerek yok,
sal gitsin yani biraz...
yeni tutma,
beni gözlerinde eskit,ruhunda tozlandır sen...
beni içinde eski bırak...
bir kitap arasında yaşat beni sen,
bir sokak arası gibi kalbinden...

rüyalarımın astronotuyum ben...
hakikatı yüreğimin avuçlarına sakladım,
ve kimsenin gücü yetmez o avuçları açmaya...


yeşil bir kainatın çiçeğiydi sanki gülüşün;ve biz birkaç hıçkırıktan düşenlerle suladık yüzünü bugün...

* aydan çaldığım kumlar üzerine işledim seni çizen satırları...

22.02

ps : bir astronot ölmüş dediler...

kınında paslanırken keskin kılıcın...

gün gelecek yapamazsın diyecekler,
yapayalnız bırakacaklar seni daha da korkman için.
gün gelecek seni aşar herşey diyecekler,
susuz bırakacaklar dudaklarını çöle sürüp.
gün gelecek,başka gün olmayacak diyecekler,
denizini alacaklar ayaklarından,
okyanusunu ellerinden...
rüzgarını çalacaklar yüzünden...

gül gelecek,tenine saplanan dikenini çok görecekler...
teninden sözlerini sökecekler...

bir tecavüzün kıyısında yelkenlerini yırtacaklar sonra belki,
çırılçıplak bırakacaklar yüzünü...
ve yalnız gözyaşlarından ıslanacak kumsaldaki o titrek kumlar;
yalnızlığa bırakılacaksın,cami önü bir sabah ezanının beşiğinde.
sırf yılman için terkedecekler seni fırtınasında sahilinin...

gün gelecek yanacaksın deniz üstünde üstelik diyecekler sana,
belki aldanacaksın yorulup,
belkide yanacaksın bir kibrit parçası korkusunda yüreğinin...

gün gelecek çiçek bitmeyecek toprağında yatağının diyecekler,
sen tevazu ile vazgeçeceksin aslında,
en başından bu yana,
kazanabileceğin bu basit yaşam savaşından...
korktun sanacaklar,
sen mezarından baş veren bir papatya ile gülümseyeceksin sadece...
anlamayacaklar...


* kınında paslanırken keskin kılıcın,bileylediğin ruhun kadar kestiler tenini...
ölürken dahi sadece kalbin acıdı,teninden akan sadece kahkahalardı...


20.51


zaman,yağmur akşamlarda korkak güneşin satırları ıslanırken...

ıslanalım biraz...

bir hüzün var bugün...
tanıyamadığım bir yaş akıyor yüzümden;
benim değil...
pencerede düşler,yanaklarda yaşlar buğulanacak bu gece kesin.
ve gözlerini kapatsan,mısır kokusu saracak kalbimizi...
bir hüzün var bugün...
kime ait belli değil,
al desen kimse almak istemez...
zaten kim üzüntü içmek ister ki susuzluğuna ?
öyle değil mi... ?

bir hüzün var bugün...
tut elimden haydi o zaman,ıslanalım biraz...


15.48

* tüm zamanlar çekimleniyor sanki yüreğimde,dilimde edebi hatalar ıslanıyor tek tek...

savaş çığlığı...

yazmadım ama buradaydım...


00.01

bin drahmi...

Lais : bin drahmi...

Demosthenes : üzgünüm,bir pişmanlığı ve vicdan azabını bu kadar pahalı satın alamayacağım...(ona doğru düşen titreyen adımlarından kaçmaya uğraşırken...)



* ve yağmurun çiseleyen kokusunu sürmüştü parfümü diye boynuna...


23.32 zaman;ıssız bir gecenin ıslaklığını siliyordu duvarında yelkovan...

afaroz düşler kütüphanesi...

küçük rengarenk sözleri vardı,cuma okul çıkış zamanı bakışları birde...
ses veriyordu tatile giden marşlara dalında,
bir salkım üzüme dokunan bir uğur böceği gibi sanki...
mutluca bir güçle nefes alıyorduk bizde,
orta sıralarda saklandığımız yerde...
söylercesine açılıp kapanıyordu,
henüz uçamayan bir kuş yavrusunun kanatları gibi dudaklarımız...
kendi sesimizden kaçıyorduk dört nala biz oysaki...
söyler gibi yapıyorduk,tüm söylenmesi gerekenleri.

küçük rengarenk sözleri vardı,cuma okul çıkışı misali bakışları birde...
dudaklarını ne zaman açsa,elimize bir harf batıyordu yangın yangın bir sızıyla.
ah edemeden susakalıyordu tenimiz...
oysa belliydi herşey...

* ben bir kütüphaneye kapatıldım sevgili;ve nedendir bilmem,tüm kitapların ciltleri kilitli burada...
hapis tüm cümleler ve satırlar gözlerimizde...tavandaki mum ışıklarının altında uçuşan toz tanelerinin dahi sesleri duyuluyor burada;o kadar sessiz bir sürgün buralar...

yani demem o ki ;
burası,bu beni koyduğun yer yüreğinin ışıksız gölgesinde,
esaretini tenime çaktığın bir,

afaroz düşler kütüphanesi...

ve ben kapılarını dahi açamadığım bu kadar kitap arasında,tenime batan harflerini topluyorum çaresizce;belki dudaklarından kokusunu çalmış bir cümle büyütebilirim diye avuçlarımdan bir saksıda...mum ışığı düşler kanat çırpar,bir mısran konar esir penceresinde yüzüme bu hapishanenin belki diye...



23.12

bEN.. .

susuşalım o vakit tüm edepsizliğimizle...

- bal kabağı satırlar işlendi parmaklarınızdan tenime sanki...

- oysa tüm sihir dudaklarınızdan dökülüyordu,ben sadece parmak uçlarımdan süpürdüm sözcüklerinizi;heybeme topladım dudaklarınızın ardında saklıca ısırdığınız her susuşunuzu sadece...

- susun lütfen ne olur,konuşmayın daha fazla...

- susuşalım o vakit tüm edepsizliğimizle...


* o kadar incecik işliyordunuz ki her günahı keskinliğinizle,günahlar dahi ışıldıyordu vicdanımızı yakan güneşinizle...ve günlerden keder,akşamlardan sızılı bir ıhlamur ikindisiydi sanki saçlarınızdan bakışlarıma esen zaman...

22.33 usul usul adım atan dantelden bir arabaydı sessizliğiniz sanki...