kimsenin olmadığı evimize koşarken...

biz çocuk yüreklerimizle en değerlilerimizi boynumuza asıp korumadık mı...silgimizi,suluklarımızı ve kimsenin olmadığı evimize koşarken,boşta olsa sırf ailemizin kokusu sinmiş odalarımıza diye BOYNUMUZA ASMADIK MI ANAHTARLARIMIZI VE AŞKLARIMIZI ... E.T.

* 23.32

yalnızlığımda,kalabalıklarınızı kovalıyorum...

ben iyiyim...salak gibi iyi...başka türlüsü değil yani...
ve bu dünya kötülükle boyanıyor git gide...
bir koca sürahi suya damlayan birkaç damla mürekkep gibi,
simsiyah akıyor önce kötülük,istemeden düşen veletler gibi...
ve saniyelerde kayboluyor,yokoluyor gidiyor tüm berraklığıyla herşey...

dakika olur,tüm dünya kötü olur ve içilmez artık yaşam...
ben iyiyim...salak gibi iyi...başka türlüsü değil yani...
işte bu yüzden zaman geçtikçe en YIRTICI ben kalıyorum bu dünyada,
en yalnız,en bir başıma,en avcı ve en yırtıcı...

ve tek ekmeğim,kötüler kalıyor sonra...
çizilen piramitin tepesinde pusu kuruyorum sonra her kötüye...
ve her kötü beni kötülüyor birbirine...
her avlanışın sonunda,
dudaklarımda siyah kanla boyanıyor,
bir sonraki avımı hayal ettiğim rüyalanışlarım...

ben iyiyim...salak gibi iyi...başka türlüsü değil yani...
git gide yaklaşıyorum hepsine...
yalnızlığımda,kalabalıklarınızı kovalıyorum...

*dünya kötüleşiyor sevgili'm...ve iyi kalmak gün be gün zorlaşıyor...


22.49

aşkta ve savaşta...

kızgınım cuma ertesi gecesi,kızgınım...
ateşten çiçekler açıyor tenimde misali...
yanıyor yüreğimde kızgınlık...
yanıyor tenimde hiddetin kor rengi...
tankların önüne bıçak gibi bakışlarıyla dikilen yüreklerden,
insanlardan korkan titreklere düşmüşüz...
yazık,çok yazık...
ne aşk ne sevda,
bir yürek en çok doğru için savaşında kendi olup atar unutma.

* ey korkak kullan artık göğsünde,sol yanında duran o kor çelik eriten yüreğini...
o zıpkın ocağını ruhunun...


23.34

YALAN ŞEHRİN ÇOCUKLARI...

yalan şehrin çocukları...
sözleriniz yalan sizin,
savaşlarınız korkak...
üstelik bu korkaklığı ''politik stratejik kararlar'' gibi uzatılan ışıklı vagon sözcük öbekleriyle saklamaya çalışmanızda iğrenç bir çaresizlik söz konusu...

artık sizin savaşlarınızda oyuncak...
cepheleşmelerinizin altında kalbiniz,yüreğiniz,ruhunuz,gururunuz ve inançlarınız yok malesef...

sadece çıkarlarınız var...

ATALARINIZI düşününüz...
siz sadece yalan bir şehrin artık dürüst olmayan,olamayan çocuklarısınız...

YAZIK...ÇOK YAZIK...

*doğru olmayan şeylerin karşısına dahi dikilmeyen,saklanan korkan bu ruhlar ve ölümden korkan zaten ölü vücutlar...

uyanın saflar,açık gözlerinizle dahi uyuma rolü yapmayı bırakın artık...

tarih,tekerrürden ibarettir...

savaşlarınızı okuyun,savaşan ruhlarıyla büyüyen yazarlarınızı okuyun...

gerçi okuduklarınızdan anladıklarınızı dahi susmak zorunda kaldığınız bir zamandasınız

AMA savaşın kokusunu çekin içinize,koku psikolojisi sizi o günleri teninde ve yüreğinde alev alev yanan cesur atalarınızın genlerine tekrardan götürecektir...

YALAN ŞEHRİN ÇOCUKLARI;

AÇIN GÖZLERİNİZİ,UYANIN...


23.22

içime kanıyorum sevgili...

içime kanıyorum sevgili...
düşsüzüm ben,yapayalnız rüyalarım...
taş döküyorum kederin doruklarından yanaklarıma ışıl ışıl...
aş pişiriyorum gülüşümden sen düşüne gecede...
ah aah,
yeşilden bir kül örtülüyor yüzüme alevden dualarla sanki,
örtülü gözlerimin karanlığına seni yakıyorum kandil diye...

içime kanıyorum sevgili...
sıcacık bir kesik akıyo içimden çocukluğumun köy yoluna usul usul sanki.
uyuşuyor çocuk yüreğim,
karıncalar savaşıyor küçük avuçlarımın ovasında misali,
kaşınıyor bakışlarım...
tuzlu sızılardan düş damlaları döküyorum yanağım patikasına...
bakma utanırım,
suyu kuruyana kadar kaldıramam başımı sana...
tuzu beni yakar gözyaşlarımın,
suyu seni yaşatır inşallah...

içime kanıyorum sevgili...
geceler yalancı,geceler kaypak inanmam gayrı...
konuşmam ay'la artık,yıldızla sevişmem tövbe...
içim çocuk benim sevgili...
ekmeği düşüren adımlarında yüreği korkuyla titreyen,
ve kırgın buğdayı alnından sevdayla öpen velet dudaklar bunlar...
ey sevgili çek göndere bakışlarını dalga dalga...
rüzgarın ellerine bırak saçlarından kokusunu kiraz kiraz sonra...

içime kanıyorum sevgili...
kırmızı bir okyanusu susuyorum iftar sessizliğinde yolların...
ve sokağım ben akşam ezanı boyunca...
yalnızlık ne kadarda sessizmiş meğer...
kan kızıl bir denizi geçiyorum ne zaman içime düşsem gecelerde...
şiirler boyu kürek çekiyorum sen kıyılarına...

içime kanıyorum sevgili...
tüm yalanlarına rağmen dudaklarının,
ben hala inatla içime kanıyorum...
damla damla akıp yaralarımdan,
pıranga adımlarda seni arıyorum...


23.17

pencerede buğu saatlerdi yüzün...

göç edilesi düşler var avuçlarıma saklanan kağıt heybemde...
gitsem bi dert,gitmesem sen düşer cebimden yerlere...
ve yüzümde süt dökmüş bir kedinin parmak izleri...
sevsen bi dert,sevmesen tırmalanmış mısraların kalp krizi...
gülüşün,sedyede can pazarı gibi çığlıklardan bir korku örer yüreğimize...
sevda,üç harfli bir yalnızlık masalının sonu gelmez bulmacası sanki,
atsan bi dert,atmasan yüreğinde bir sızının seni uyutmaz telaşı...

* şiirden durakların yollarını otobüsler değil,
otobüs pencereleri çizer sevgili...


pencerede buğu saatlerdi yüzün...

23.37

kararan gece lambasında sahur kıvılcımları...

bugün günlerden cumaydı,
yazmadı ama buradaydı...


* kararan gece lambasında sahur kıvılcımları...

23.29