tanrının altın iğnesini ipek saçının teline ip eyledi vesile-i kader

 

Bilmediğim dillerin,bilmediğim diyarların kızı;

Bir güneş bir rüzgar geldin getirdi seni bana yanımdan,

Geçip gittin yanımdan,şanımdan,ruhumdan,

Alıp gittin canımdan,ömrümden,demimden,yüreğimden...

Bilmediğim dillerin,bilmediğim diyarların kızı;

Yerlebir edebilir mi ki bir deniz taştan kıyıları,duvarları ne kadar kızsa da,

Bilmezdim;

Yerlebir oldum,yerlebir oldu içimde başını denize maviye güvenip dayamış tüm şehirlerim...

Geriye kalmadım...

Bilmediğim dillerin,bilmediğim diyarların kızı;

Yanmaktan korktum gözlerinde yangınlar,gözlerinde kızıl çamdan ormanlar...

Kurumaktan korktum da sen uzaklaşırken,

Yapayalnız kalmaktan,sensizlikten,yokluğun cehenneminden,

Ateşine çırptım her kanadımı,pervane ruhumu.

Bilmediğim dillerin,bilmediğim diyarların kızı;

Yokluğunun soğuğu üşütmesin iki yüz yıl dahi bile,

Saniye yeter ataşında;yanıp kül olmak pahasına sevdanda...

Bilmediğim dillerin,bilmediğim diyarların kızı;

Bir sabah geçip gittin yanımdan,

Bin diyara düştüm yuvarlandım,yuvalandım kainatın zifrinde ateş böcekleri misali yıldızlardan göklerine...

Söktün,söküldüm,

Ve tanrının altın iğnesini ipek saçının teline ip eyledi vesile-i kader...

Ruhumu dikti mısralar ıslak nefeslerine sürülen dudaklarının ılık şelalesinden dökülüp düşüp yüzüme...,

Ve sen yüzüme baktın,

gözlerimden girip taa içime...

23.53 çaya düşen mısraların yanar mı dili,damağı.