Sen,rengarenk bir rüzgargülü yemyeşil ağaçlarda.
Ben,uçan kuşları kıskanan bir deniz kaplumbağası belkide senin denizlerinde.
Ellerinle kazıp ellerimi kuyulardan çıkardığın o an aklımda hala,
Ellerim yusuf'u kazağımın kollarındaki kuyuya itilen düşen...
Aklım bir tren olmuş sanki,
durmadan,o kemik kafesine özgür bir kuş misali kendini vuran çırpınan küçük kalbinden taşan o heyecanına sarılan ilk nefeslerine gidip geliyorum...
Tuzda yürek,yanıp pişiyorum.
Elimden tutup beni çıkardığın kör kuyularımın karanlığına selam olsun,
Bilmezsin...
Ben orada yaşadım çocukluğumu,orada büyüdüm.
Kır bir at gibi taradım zifirde çocukluğumun saçlarını,
Öyle büyüdüm...
22.47 eski güzel günler çağırıyor bizi uzaklardan...FIN.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder