Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden

 

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden.

Kırılır gerçeklik ellerimden gözlerime dek ve sonra.

Kader sana yazılsın sevgilim;

Ben kendimi keserim,

Yiğit ölür,şanı kalır...

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden.

Her şey yıkılsın,kalmasın yerde gökte ne bir taş ne de bir renk;

Seni ne ayakta tutar tam böyle bir vakitte sevgilim haydi söyle...

Tut elimi,doğalım yeniden yeniden her yok oluşta seninle.

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden.

Bu kopyalar çağında alkışlar çürümüşlüğü,

kendini satmış,tüm bu satılmış korkak ruhlar...

Yazıklar,

Ah bu yazıklar...

Uyusam geçer mi sence bu soysuzluk...?

Ya bu sensizlik...?

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden.

Bi mahabbet yeterdi seninle bana oysa...

Dostlar yaprak olmuş sararmış solmuşlar,

Usul usul kopup süzülmüşler bir bir...

Azala azala bir ben kalmışım; bir de içimde kocaman bir sensizlik...

Siz çoksunuz,biz sevdalı...

Süleyman saklanmış asa'sına dayanmış,

rahmete ulaşmış;

Kimse ne duymuş ne hissetmiş,

Günler geçmiş,

Bir ağaç kurdu okumuş sela'sını göğe...

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden.

Şerbetini içsem kutsal sonumun ellerinden senin,

ıslak fısıltılardan dualar gömülü dudaklarının altın tas zincirli çeşmesinden...

Ölüm bayılmış uzanmış önümde,parlar ıslak dudakları.

Ve öpsem sonsuzluğu ılık pembeliğinden...

14.17 fin.