kalbim bir yangının ertesi bir kül ormanı

 

Çamaşır ipimde kendini asmış amuda kalkıp bana bakıyor ölü gözlerinden bir böcek.

İnatçı sinekler coğrafyam,

Tek sevdam,

Bir memleketim.

Deniz rüzgarlarına tutunup uçan otların kokusu,

Tek parfümüm.

Çamaşır ipimde kendini asmış amuda kalkıp bana bakıyor ölü gözlerinden bir böcek.

Utandım.

Bilmem de aslında utanmak tam olarak ne demek,

Sen affet.

Sorular,sorunlar büyüdü; karlar eridi çok oldu sevgilim.

Unuttum senden öncesi yada sonrası tüm günlerimi...

Kim kaldım,kimsesiz kaldım,

Ve unuttum matematiğini,ve o tüm saymalarını.

Çamaşır ipimde kendini asmış amuda kalkıp bana bakıyor ölü gözlerinden bir böcek.

Kurudu heyecanlarımın,hislerimin o yeşil çimenleri...

Çatlamış dudaklarımda toprak,

Yüzümde dağılmış yağmurdan kaçan o gri'den bulutlar...

Yüzümde intikamın insanı delirten kaşıntısı;

Kazısam kanatsam tüm yüzümün toprağını yine de doymam soğumam...

Çamaşır ipimde kendini asmış amuda kalkıp bana bakıyor ölü gözlerinden bir böcek.

Ve kalbim bir yangının ertesi bir kül ormanı...

12.18 fin.