sadece bir fısıltı düşsün mendilime senden...

sadece bir fısıltı düşsün mendilime senden

başka bir dilegim yok agaç dallarından...

sadece bir fısıltı düşsün mendilime senden

usulca kulagıma sokulan serin bir harman yeli gibi okşasın tüm duyduklarımı...

sadece bir fısıltı düşsün mendilime senden

sonra mendilimin kenarlarından yavaşça katlayıp saklayayım tüm düşürdüklerini ben

bir köy çocugunun gülümseyen mutluluguna bürünsün kızaran yüzüm...

sadece bir fısıltı düşsün mendilime senden

haydi paylaşalım tüm sahip olduklarımızı durma...

mendilime sarılı elmam senin olsun

ve tüm fısıldadıkların benim...

gidersem geride sen kalırsın...

gidersem geride sen kalırsın

çıglık çıglıga uçuşan birkaç martı birde...

gidersem geride sen kalırsın

senden uzaklaşan adımlarıma dön diye yalvaran içimden dualar birde...

gidersem geride sen kalırsın

gaz lambamda uçuşan

ne yazdıgımı merak edip hiç ayrılmak istemeyen meraklı böcekler birde...

gidersem geride sen kalırsın

kırık umutlarımın uçurtma çöplügü birde...

gidersem geride sen kalırsın

seyredildigini bilmeyen oynayan çocuklar birde...

gidersem geride sen kalırsın

henüz pişmemiş pogaça hayallerim birde

egilip egilip ne zaman pişiceksin diye merakla sürekli baktıgımız...

gidersem geride sen kalırsın

birkaç hatıra film belkide...

gidersem geride sen kalırsın

gidersem geride kalan benimdir belkide ...

gidersem geride sen kalırsın...

gözlerimden satırlar düşer... gökten yıldızlar...

gitmez adımlarım ileri...

gidersem geride sen kalırsın...

kalan hep benimdir belkide

geriye hızla koşan sen.

uzaklaştıgımı zanneden ben

duruyorumdur yerimde belkide...

şehirlerarası bir otobüsün titreyen penceresine başımı dayamışım gibi

ve tüm yollar tüm izlenenler tüm çizgiler tersime akıyomuş gibi...

gözlerimde ayrılıklar bugulanıyor

gözüme birşey kaçtı galibalar uçuşuyor etrafımda...

gidersem geride sen kalırsın...

seni düşünen ben birde...

dogrularım yanlışlarımdan ayrılmazlar benim...

dogrularım yanlışlarımdan ayrılmazlar benim...akrep ve yelkovan kadar kaçabilirler birbirlerinden en fazla...en uzak göründükleri anlarda dahi aslında merkezlerinde , kalplerinde eleledirler...bu kadar elele dolaşırken zaman bizimle ; dogruyu sevip , yanlıştan nasıl nefret edebilirki insan...dogrularım yanlışlarımla eleledir benim...bin yanlıştan sonraki denemesinde parçalamadı mı atomu einstein...dogruyu buldugunda , ulaştıgı dogruya giden yol yanlışlarından kurulu degil miydi...işte bu yüzden dogrularım yanlışlarımdan ayrılmazlar benim...hep elele yürürler birbirlerine...

lo , tolga

mutluluk...

bir tanrıçanın uşagıyım diye övünerek gezmektense , yeryüzünde degersiz hayatımın tek hakimiyim diye çayırlara uzanıp anlamsızca gülümsemeyi ve kulagıma taktıgım kirazlarla bir çayır tavşanına hava atmayı MUTLULUK sayıyorum...

çobanın feryadı...

sapanımın hayali...

o kadar insan arasından , insan kumsalından özenle seçtiğim ve en uzağa fırlatmak istediğimsin...

sapanımın hayalisin...

yorağın içine özenerek yerleştiriyorum seni , beşiğine uyurken yatırdığın bir bebek gibi.. heyecanla geriyorum sapanımı. 

bırakıyorum tüm heyecanımla seni gökyüzüme düşlerime...

tüm heyecanımla, seni izlemeye kendimi teslim ediyorum o birkaç saniye boyu...

yumuşacık deri yorağımın gidişine üzüldügü tek hayalisin...

uç bakalım ...

uç ve benden çok uzaklara düş oldumu minik çakıl...

güle güle güzel çakıl...

bazen kazanmak kaybetmek ve kaybetmek kazanmaktır…engelleyemezsin...benim bir çekmece dolusu acılarım var…ve hepsini o kadar tatlı tatlı biriktirdimki atmaya kıyamıyorum…acı bazen güzel bir yemegin vazgeçilmez harcı olabiliyor…işte bu yüzdendir tüm dolabı atsanda o bir kat çekmeceyi atmaya kıyamaman…yaman bir türküdür bazen zaman…kıyamam…

kaptanın seyir defterinden...şubat yirmibeş...

kaptanın seyir defterinden...yirmibeş şubat ikibindokuz saat onaltısıfıriki...gökyüzü buz gibi sokaklar soguk...tıpkı eski günlerdeki gibi üşüyor tüm aşıklar caddelerde meydanlarda...ne zaman sevdigi insanın ellerinin ve parmaklarının üşüdügünü görse bir sevgili , onunda kalbi üşüyor...yüreginden bir eldiven örüyor ve uzatıyor üşümüş bakışlarından ellerini , üşüyen sevgilisinin ellerine...yada kendi eldivenlerini çıkarıp giydiriyor...heyecandan sımsıcak , avuç içlerinin heyecanlı sıcagıyla ısıtılmış bir eldiven bir aşkın itiraf mektubu olabiliyor bazen...

lo ,kaptan ...