karalıyorum sana yüzümü...

en maskesiz halimle çıkacağım karşına.
sen kaç maske taktın üst üste be adam diyeceksin...
birden bir prangayı kolye diye takıp boynuma,
başımı önüme eğip
utanacağım maskesizliğimden,
yaşamaktan sürgün yüzsüz'lüğümden...
çıkar kelimelerinden tüm maskeleri ey adam diyeceksin
ve o an tüm harfler dökülecek yerlere...
bomboş kalacak önümde kağıt,
ağzımda sözler...


'' Öpme gözlerimden demiştim sana
öpersen kör olurum.. ''

ve bakma dudaklarımdan tırmanıp bakışlarımın kar zirvesine
erir, hiç kırıklarıyla ağlayan bir kadına
çölünde sel olurum...

maskesizliğimden yazıyorum sana...
suretimi unutmuşluğumdan aynı zamanda...
tüm aynalar sürgün duvarlarımdan
karalıyorum sana yüzümü...

bir memnun oldum katlayıp kağıt gemilerden
mavi leğen çocukluğumun denizine uğurluyorum...
cümlelerinle tanıştığıma çok sevindim
naftalinliyorum bir tane sana dolabımdan,
satırların tüm morfinleri sildi yangınlarımdan...
tekrar acılarımı hissedebilmek
yaşamayı çaktı tekrar tenimin duvarlarına...


* teşekkürler üryan cümleler...

düşlerin palet tarlalarında...

bir ressamın renklerini toplamak seninle
düşlerin palet tarlalarında...
boyamak yerin yüzünü gökyüzünden maviler çalıp...
gülümsemek bomboş bir tualde beyaza dalıp...
bir ressamın renklerini toplamak seninle
düşlerin palet tarlalarında...
boyamak tüm zamanı yas tutan asil bir renge...
ey ALLAHIM
bu ne anlaşılmaz muhteşem bir denge...

mor çiçek yolların kokusunda düşlüyorum seni...

mor çiçek yolların kokusunda düşlüyorum seni...
gözlerin bir ağaç altı gölgeye uçuruyor beni...
güneşin sarısıyla rengi açılıp patlayan,
mor çiçekler üzerine konuyorum sonra...
aşk olsun tanımadın demek,
kim miyim ?
uçan gülümseyen bir sineğin türküsüyüm ben
kanatlarınca söylenen...
yanından hiç ayrılmayıp
seni hep rahatsız eden...

yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...

bir rüya gördüm dün gece...
yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
sen bahardan,eriyen kar rengi beyaz bir elbise giyiyordun
gelinlik diye üzerine...
bende birkaç asma yaprağı vardı utançlarımı örtmek için...
ve en değerli olan küpeyi takman için tırmanmıştım
kiraz ağacının taa tepesine...
güneşin en kırmızı yakutlarını aldım sana oradan
düğününde küpe diye...
mısır kabuğundan,
güneşe kırgın yeşil renkte bir kravatım vardı benimde...

yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
bir rüyaydı belkide...
uyanamadığım için anlayamadım...
ama yüzümde hissediyordum
dudaklarından bana esen dut kokulu nefeslerini...
bir mucizeydi belkide...

yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
ve buz gibi şırıldayan bir derenin içinden elimi sokup
aldım yüzüğünü sana...
eriyen kar sularının işlediği
pırıl pırıl parlayan pürüzsüz bir çakıl taşı taktım
güzel parmağına...
ve ışıl ışıldı güneşin altında modacı kır örümceklerinin
sana ördükleri duvak...
incecik bir tülden çok daha hafif ve narin ışıltısında
ne kadarda güzel görünüyordun duvağının altında...
bir nehirdi sanki yüzün
ve sudan yansıyan güzelliğindi gülüşün...
saklamaya uğraşmıyordu yüzünü incecik duvağın gözlerimden...
ışıltı katıyordu güneşin altında başına...
yıldızsız gece rengi saçlarına
yıldızları takıyordu sanki tek tek...

yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
ve papatyaların istila ettiği bir kır dolusu papatya olan yerde,
girdabına düşüyorduk bu denizin seninle elele...
ve uzanıyorduk gerisin geriye...
karıncalar temizliyordu uzandığımız toprağı yanıbaşımızda...
papatya kokusu sarmıştı bu doğal nevresimi...
otların gölgesi saklıyordu yatağımızı güneşten,
çiçekler okşuyordu yüzümüzü...

ve yüzünün seccadesiydi sanki suya hasret
çatlayan toprak misali dudakların...
dudaklarım diz çöküp üzerinde,
yağmuru olabilmek için dudaklarının
ALLAHA yalvarıp dua ediyordu...
dudaklarına döküldüm dudaklarımdan, ruhumdan ruhuna buharlaşıp...
sevip sevmediğini sorgulamadan
papatya yaprakları yağarken başımızdan aşağı
tüm seviyor sevmiyorlar dökülürken gözlerimizden,
seni öptüm
kollarımda sarıp narin tenini...

yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
nefesimi tutup,
dakikalarca gözlerine dalıyordum,
yüzüyordum ruhunu tüm derinlikleriyle
dalgalı saçlarının arasından...
yüreğini içime nefes diye çekip
dalıyordum bakışlarının derin dünyasına,
nefes almayı unutacak kadar alıyordun beynimi benden...
ve sonra tekrar çıkıp dudaklarından su yüzüne
saçlarının kokusunda alıyordum,
bana yaşam veren o derin ilk nefesimi
dilimden dökülen şükürler ile...

ah ah ve yeşil otlar denizinde yüzüyorduk seninle...
kırmızı kırmızı uçuşup yüzüyorlardı etrafımızda uğur böcekleri...

* bu rüyayı üçüncü ve dördüncü şahısların dilinden görmemi istedi yavru bir leopar...ama ben kendi gözlerimi kapatmak istedim bu rüya için...ve öznesi olup sahiplendim tüm fiillerini...ben düşlemek ve ben görmek istedim bu rüyayı yoksa kıskanırdım tüm üçüncü ve dördüncüleri...

afiyet olsun...

mevsim sarı tarla yeşil ağaç...

mevsimlerden ne bilmem hiç...
unuttum insanların koyduğu adlaşmış sıfatları...
mevsim sarı tarla yeşil ağaç...
zaman cırlayan cır cır böceğinin çığlık zamanı saatlerde...
saat kaç bilmem hiç...
sayamadım insanların rakam dedikleri
bizi miktarlaştıran bu alfabeyi nedense hiç...
saat temmuz güneşi...
alnında ter ensende akşam rüzgarıyla üşüyen
soğuyan damlaların saati...
saat temmuz...
ve tembel bir böcektir ağustos hala bizim aklımızda...

gidişinden bu yana kokusu yok hiçbirşeyin...
tadı yok en sevilen yemeklerin dahi...
gidişinden bu yana zaman durdu sanki...
ve günler dökülmüyor takvimlerden inanki...
kum saati aşağıdan yukarıya dökülüyor misali...
anlayacağın hep hatıralar dalgalanıyor
parçalı bulutlu gözlerimde yağışlı bakışlarımın bayrağında...
sayamıyorum saatleri...
mevsimleri soramıyorum kimseye...

ve kimbilir saat şimdi kaçın sularını içiyor bilmiyorum...
saat kaç suları bu anlamsız duvarsız zindan çölde...
akrep yelkovanı soktuğundan bu yana
durdu saatim kolumda...
saat tam oniki olduğunda...
durdu tüm dünya...
ölü tüm dakikalar farkını dahi sezemediğim adımlarımda...

mevsimlerden ne bilmem hiç...
soğuk bir kar zamanı tutmuştun ilk defa elimi...
oysa sıcacıktı o an...
ve ömrü kaderinde diğer aylardan daha az yazılı bir ayıydı mevsimin,
çekip gittiğin zaman...

kopardın bam telimi...
eksik türkülerimin olmayan notalarında özlüyorum şimdi senin sesini...
eksik notalarından basıyorum tüm geceyi...
hala bağlayamadığım kopuk bir bağlama üşüyor şimdi duvarımda...

mevsim ne saat kaç bilmem hiç...
esip geçer zaman bir rüzgar gibi tenimden
umarsızca bir tavırla...
mevsim elinde çilek,
tabağında erik zamanı...
dakika yaramda tuz yangınların hala sönmemiş sızı anı...
günlerden ne unuttum adını inanki...
yazmıştım tanışıp adını geçen hafta bugün oysaki...
hah şimdi hatırladım,
günlerden elimi zorla fethedip eline mühürlediğin
gün ile adaş olan gün bugün...

bir gölgeyi öpüşmek seninle gölgelere saklanıp...

bir gölgeyi öpüşmek seninle gölgelere saklanıp...
güneşten kaçıp...
serin loş bir karanlığı içmek dudaklarından...
susuz dudaklarımı,
mutlu ağlayışlarında ıslatmak...
ve güneş altı tatlı bir yorgunluk gözlerin...
buna inat kapatıp gözlerimi,
tüm güneşlerinden kaçıp
bir gölgeyi öpüşmek seninle gölgelere saklanıp...
teninin gölgesine uzanmak sonra...
fısıldayan dudaklarından esen sözlerle serinlemek...
yanan güneşin altından fısıltılarınla üşümek yüzümde...
ve ısınmak için dudaklarının ateşine ellerimi açmak yeniden...
bir gölgeyi öpüşmek seninle gölgelere saklanıp...
güneşlerden kaçıp...
ve güneş battığında,
gecenin güneşidir ay diye birbirimizi kandırıp
bir geceyi sabahına dek öpüşmeye devam etmek seninle
mum kenarlarına düşen gölgelere inanıp...

bir gamzelik gül bana dedi...

bir gamzelik gül bana dedi,
ve bir damla ağlayıp doldurdu yanağımdaki gamzeyi...
adını aşk koydu bu haritada bulması zor gölün ismini...
ardından bırak şimdi denizine aksın,
tadı tatlı kalsın dedi...
ve gitti...