Mezar zilleri.
Çalıyor ölümün şarkısı kalbi duran yalnız bir ömürlük savaşlar ardından.
Ölümün ardından çalıyor çanları inanç kapılarının.
Çanlar kimin için çalıyor bilmiyorum,
bilmem,umrumda da değil.
Mezar zilleri.
Canlı canlı gömüyor beni kabrime,
Söndürdüğün,gözlerin ve ocaktaki o kutsal ateş...
Yokluğun,tabutu eder kilit vurulu bir kafes,
Hükmün tutuşmuş gömleğini,sonra masum bir bülbül giyer...
Mezar zilleri.
Yaşıyorum diye bağırsa da ruhum nedense kimseler,ama kimseler duymaz...
Ey kuantum dolanıklığım,
Ey geriye dönük nedenselliğim,
Kalbimde kanayan durmadan,yaşayan kaynayan kanımdan durduramadığım bir volkan...
Mezar zilleri.
Haykırıyor yaşamak gitgide soğuyan bedenimden,kabri toprağım altından...
Mezar zilleri.
Kalbimin kabri,
Ve haykırıyor ziller ve güller,korkakların yüzüne yaşamayı ve sevmeyi.
23.41 kumruların şarkısı kendini seherin ılık yeline çiviliyordu; ve huzur çarmıha gerilmiş kanıyordu,mutluluk güçten düşmüş istemsiz merhametsiz rüyalara usul usul gömülüyordu...
fin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder