Soğan kabuğu.
Suyunu demleyen çayı kalbinin,
Düşünü simleyen umudu ruhunun.
Verandada kurutulmuş domateslerin eşsiz kokusu gözlerin,
Bir kaşık zeytinyağı ışıldıyor güneşin ışığında bir yakut gibi.
Ve yeni kesilmiş çimlerin çıplak ayaklarımızın altındaki huzuru...
Soğan kabuğu.
Çayını koklayan huzuru içimin.
Aynı zamanda;
Kafamda atıma binip kaçtığım uzaklar,
İçimde bin yıl sürecek bir ömürde sönmez yangınlar var.
Soğan kabuğu.
Kendi kanını içen kahramanı bu savaşın.
Bir aslanağzı,bir kasımpatı açmış pencerende gördüm şimdi,
Ben farketmedim,bahar mı gelmiş söyler misin sevgilim...
10.37 sevda yamacı,cam kenarı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder