Bir dal pamuk

 

Bir dal pamuk kuğu boyunlu cam sürahimde,

Sonbahardan bir yeşil kurumuş yaprakların teninde,

Üşürsün,

Düşünürsün,haziranım nerede...?

Bir tırtıl,bir kelebek,bir koza yanyana önündeki fidan dalında;

Anlatır sana her gün yaradan tüm hikayeni göstere göstere aslında,

Doğuştan âmâ'sın,nedense hem görmez ve de duymazsın.

Çın çın öter içimde her gece korkular ve tepemde tacım şu yalnızlık.

Bir başına;ama hep kalabalıksın...

Bir dal pamuk kuğu boyunlu cam sürahimde,

Sonbahardan bir yeşil kurumuş yaprakların teninde,

Üşürsün,

Düşünürsün,sevdiğim nerede...?

Düşünürüm;elin adamı ne anlar ki senden...

Elin,elini tutmuşsun duydum ki,

"Er ki ölmeden ölür,yıkar kendini,defneder" derler.

Yeşil örtülü atıma binmişim kendi cenazemde,

Ve yüzümde beni saklayan bir peçe,

Bektaş olmuşum bu pervane ömre...

Bir dal pamuk kuğu boyunlu cam sürahimde,

Sonbahardan bir yeşil kurumuş yaprakların teninde,

Üşürsün,

Düşünürsün,ey Canan benim mahşerim nerede...?

Bir de gözlerimi görürsün;

Bir de gözlerimi görürsün,

Bir de gözlerimi görürsün,

Kimbilir belki memleketinin nisan çayırlarını...

09.10  "Allah kimsenin başına vermesin böyle bir yalnızlığı."

Yaşar Kemal usta.