pervanenin kanad-ı kaderinde

 

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Cennet düşün,cennet düşüşün,

O elma ağacındaki dalın gölgesinde uzanan,

Ateşin üzerinde yanan o pervanenin kanad-ı kaderinde,

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Bir ağacın üzerinde aştığımız o denizler o okyanus,

Yaşımız on yada onsekiz...

Kaç gemi yaktın şimdilerde söyler misin,

Dağdan büyük gemilerini batırdın mı göllerde sen de.

Kalbine saplanan zehir ve derman,

Parmağa düşen demir,

Yüreğe değen dut yaprağı kokusunu tenine sürmüş o rüzgarın;

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Dağlara değen akşamlarda o turuncu güneşin,

Koştuğun yorulduğun öğlenlerin soğuk suyu,

Kapındaki yavru kedi'n,

Gül ağacında bülbülün,

Saklı defterinde balinan,

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Çayda dem'in,

Gözlerinde tuz ve nem'in,

Ve bir de o bulutlara asılı el değmez hayallerin,

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Kaç haçlı seferi,kaç şövalye yıkamadı beni,

Değmez dersin bir kalenin o yersiz fethi,

Kaldırılmaz kapıların kollarda yükselen göge uzanan nehri...

Mucizeler gerçek,

İnanmak lazım sadece,

İnananlar bahçesinde bağban ruhum,

Elimde toprak,elimde yağmur kokusu,

Ama yine de,

Ben değilmişim.

Benim sanmıştım oysa ki.

Olsun.

Olsundu.

Canın saolsun sevgilim.

17.45 merhametsiz yaşlar avlusu.emekli voltalar atlası...